เราใช้รูปนี้ post ลงไปใน Reddit เพื่อค้นหาคำตอบจากผู้รู้ว่าลายเซ็นต์บนถ้วยใบนี้เขียนว่าอะไร แล้วเราก็ได้คำตอบว่าสิ่งที่เขียนอยู่นั้นอ่านว่า "Made from Jiangxi" หรือทำจากจังหวัดกังไสนั่นเองค่ะ


เราตื่นเต้นกันมากด้วยคำตอบนี้ค่ะ คล้ายๆ ความลับร้อยปีจากบรรพบุรุษได้ถูกไขออกมาค่ะ อย่างน้อยเราก็พอจะมีทิศมีทางแล้วว่า บรรพบุรุษของพ่อน้องต้นไม้อาจจะมาจากเมืองกังไสก็เป็นได้ค่ะ

ด้วยว่าถ้วยกังไสของบรรพบุรุษที่ตกทอดมาถึงเรานั้นมีเยอะมากมายเหลือเกิน จึงทำให้สงสัยกันว่าเมื่อร้อยกว่าปีที่แล้วบรรษบุรุษท่านนี้หอบหิ้วเครื่องถ้วยชามมาจากกังไสเชียวเหรอ

เราค้นหาข้อมูลกันต่อไปใน YouTube จนเจอคลิปจำนวน 4 คลิปที่ทำให้เราดูแล้วนำ้ตาคลอเบ้า เพราะความลำบากยากเข็ญในการผลิตและการขนส่งที่ยากลำบากมากของเครื่องถ้วยขามกังไส

การแบกหามด้วยคานที่ต้องขึ้นเขาลงห้วยลงเรือจากกังไสสู่กวางตุ้งผ่านทะเลสาบ poyang หรือที่เรียกกันว่า "Water of deaths" ต่อด้วยเรือขนส่งจากบริษัทค้าขายเก่าแก่โบราณอย่าง East India ต้องใช้พลังกายพลังใจของมนุษย์อย่างมหาศาลเท่าไร เหมือนคนตัวเล็กที่แข็งแรงอย่างยักษ์ปานนั้น ซึ่งทำให้เรามองเครื่องถ้วยชามของจีนในอีกมุมมองหนึ่งในความมหัศจรรย์ของมนุษยชาติค่ะ

สมัยก่อนคนจีนจำนวนมากจากมณฑลกวางตุ้งอพยพเข้ามาประเทศไทย บางทีแล้วบรรพบุรุษของเราท่านนี้อาจจะขนถ้วยชามกังไสมาจากกวางตุ้งเพื่อมาค้าขายที่เมืองไทยทางเรือแล้วมาขึ้นฝั่งที่แม่น้ำหลังสวนของจังหวัดชุมพรก็เป็นได้...

บอกได้เลยว่า ดีใจมากที่ได้เป็นผู้ที่ได้เก็บรักษาของโบราณตกทอดจากบรรพบุรุษที่สมบูรณ์มากๆ และของเหล่านี้จะส่งต่อรุ่นสู่รุ่นค่ะ ดีใจที่ได้เห็นได้สัมผัสสิ่งของโบราณเหล่านี้

คาดว่าบรรพบุรุษคงเก็บรักษามาด้วยหัวใจอย่างแน่นอนค่ะ ท่านอาจจะเป็นผู้ผลิตเอง แบกหามข้ามน้ำข้ามทะเลมาเอง หรือซื้อต่อมา อย่างไรก็แล้วแต่ ดีใจที่มันไม่แตกหักล่มเป็นเรือที่ทะเลสาป poyang อย่างที่เขาค้นพบที่นี่ http://www.kaogu.cn/en/backup_new/new/2013/1026/42...

และคลิปทั้งสี่นี้อยากให้คนไทยที่มีบรรพบุรุษเป็นชาวจีนได้ดูเป็นอย่างยิ่งค่ะ เพราะท่านจะรู้สึกเทิดทูนบรรษบุรุษในความมานะบากบั่นสู้ชีวิตอย่างไม่ย้อท่อยิ่งๆ ขึ้นไปอีกค่ะ