ทำไม ทำไม

pommas
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

คำถามที่มักจะได้รับจากน้องมือใหม่ที่เข้ามาทำงานการดูแลแบบประคับประคอง

  • ทำไมคะพี่ระบบทำไมเป็นอย่างงี้คะ คนไข้เขาอยากกลับบ้าน น่าสงสารจังคะ
  • ทำไมญาติคนไข้ถึงเป็นอย่างงี้คะทำไมเขาไม่ทำให้คนไข้คะ พ่อเขานะคะ พ่อเคยเลี้ยงเขามานะคะ

สำหรับตัวเองที่พบกับตัวเองช่วงที่มาทำงานแบบประคับประคองใหม่ๆคือ อาการปวดหัว

หลังพบและพูดคุยกับผู้ป่วยระยะสุดท้ายทุกครั้งทำให้เกิดความคิดว่าเป็นเพราะเราไปรับพลังลบมา

หรือปล่าวและจะ หงุดหงิดง่าย ซึ่งปกติจะเป็นคนที่ไม่ค่อยหงุดหงิดเลยจึงต้องกลับมาทบท้วนตัวเองว่า

เกิดจากอะไร มาวิเคราะห์ตัวเอง ก็พบว่า ปกติตัวเอง จะเป็นคนที่อารณ์อ่อนไหว ขี้สงสาร ดูละครจะร้องไห้ตลอดถ้ามี บทเศร้าๆหรือเรียกว่าเจ้าน้ำตา เมื่อมาดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายถ้าอยู่ในสถานการณ์ที่ใกล้จะเกิดการสูญเสีย ก็จะบังคับให้ตัวเองไม่ให้ร้องไห้และเป็นคนนำญาติให้พูดสั่งลาหรือทำสิ่งดีๆให้กับผู้ป่วยหลายๆครั้งที่ญาติระงับอารมณ์ไม่ได้ญาติๆก็จะร้องไห้ ทำให้สิ่งแวดล้อมเศร้าโศกมากขึ้นเลยทำให้ตัวเองเกิดความเครียดสะสมจึง ปวดศรีษะ และ หงุดหงิดง่าย

จึงต้องหาวิธีแก้ไขภาวะตึงเครียดนี้ให้กับตัวเอง โชคดีช่วงที่กำลังหาวิธีแก้ไข มีพี่ที่นับถือได้มาแนะนำให้ไปเรียน พระอภิธรรมเรื่อง กรรม หลังศึกษาพระอภิธรรมเมื่อเราได้ทำการช่วยเหลือคนไข้เขาเต็มที่เต็มกำลังแล้วแต่เราไม่สามารถให้เขาบรรลุได้ตามที่เขาต้องการได้ก็คงเป็นสิ่งที่เขากระทำไว้เราคงจะไม่อำนาจอะไรไปจัดการให้เขาในทุกสิ่งทุกอย่างได้เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาบางอย่างก็เป็นสิ่งที่เขาทำขึ้นเช่น เขาไม่เคยเลี้ยงดู พ่อแม่ให้ลูกเห็นเลย บางครั้งเราก็จะไปเรียกร้องให้ลูกเขามาแสดงความรักกับเขาก็คงเป็นไปไม่ได้แต่ยังดีนะที่ลูกเขายังส่งเงินมาเลี้ยงดูเขาเราตองยอมรับ ตรงกันข้ามกันในบางคนจะจัดการอะไรให้ก็มีทุกสิ่งทุกอย่างอำนวยให้ตลอด ดังนั้นจึงสอนน้องๆตลอดว่าถ้าเราทำทุกอย่างอย่างเต็มที่แล้วแต่ยังไม่สำเร็งก็คงเป็นสิ่งที่เขาได้กระทำไว้เราคงไปช่วยเขาได้ไม่ทั้งหมดและทึกๆเรื่อง โดย แนะนำน้องๆให้ยึดหลักของการวางอุเบกขา

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า Palliative care



ความเห็น (0)