หนึ่งหลักสูตรหนึ่งชุมชน : เรื่องในภาพ ๑ (ว่าด้วยยายและหลานๆ : ภาษาเกาหลี)

ในเช้ารุ่งที่ผมรอการเดินทางครั้งใหม่ลงสู่ชุมชน เพื่อประเมินชุมชนต้นแบบ-หลักสูตรต้นแบบเนื่องในโครงการหนึ่งหลักสูตรหนึ่งชุมชน ปี ๒๕๕๗ ซึ่งวันนี้มีทั้งหมด ๓ พื้นที่...

ในช่วงเวลาการรอคอย ผมไม่ได้ลงไปเดินทอดเท้าสัมผัสผืนดินและสายลมหนาวที่หลงทิศหลงทางมาแต่อย่างใด หากแต่เลือกที่จะนั่งอ่านงานเล็กๆ น้อยๆ ไปพรางๆ...

ก่อนอื่น ต้องขออภัยกัลยาณมิตรอย่างที่สุดที่ไม่ค่อยได้ไปทักทายและแลกเปลี่ยนใน Blog อย่างที่ควรจะเป็น สารภาพอย่างไม่อายเลยครับว่า ตลอดเดือนเศษที่ผ่านมานั้น ผมและทีมงานยังนอนไม่อุ่นกันเลย เพราะแบกรักภารกิจหนักหน่วงต่อเนื่องชนิด วันต่อวัน -...

ผมเลือกที่จะเติมพลังชีวิตให้ตัวเองผ่านการดูภาพต่างๆ ...ที่สัมพันธ์กับการงานทีี่กำลังสัญจรไปในเช้านี้ และวันนี้ทั้งวัน
ภาพต่อไปนี้ เป็นภาพที่สาขาเกาหลี คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ได้ส่งมาให้ผมดู เพื่อใช้ประกอบเรื่องเล่าเร้าพลังของนิสิต และส่วนหนึ่งก็ใช้ประกอบในจดหมายข่าวฯ...

ภาพเหล่านี้ ผมได้รับความอนุเคราะห์จาก อ.กนกกุล มาเวียง
ท่านไม่ได้ส่งภาพมาเฉยๆ หากแต่บอกเล่าถึงเรื่องราวดังกล่าวนี้ด้วย ซึ่งเกิดขึ้นในชุมชนเลิงแฝก ต.เลิงแฝก อ.กุดรัง จ.มหาสารคาม อันเป็นพื้นที่ขับเคลื่อนโครงการหนึ่งหลักสูตรหนึ่งชุมชนของภาษาเกาหลี โดยขับเคลื่อนต่อเนื่องในพื้นที่เป็นปีที่ ๓ ติดต่อกัน



เรื่องมีอยู่ว่า....(สั้นๆ เลยนะครับ)

ยายท่านหนึ่ง อยากให้ลูกๆ หลานๆ ได้เข้ามาเรียนรู้เรื่องภาษาและวัฒนธรรมเกาหลีร่วมกับมหาวิทยาลัยฯ...วันแรกๆ ขับมอเตอร์ไซค์บรรทุกลูกหลานมา ๕ คน รถติดหล่ม เซซัดตกถนนเปียกปอนเลอะโคลนกันถ้วนหน้า วันหลังๆ ทุบกระปุกออมสินไปต่อเป็น "รถพ่วง" เล็กๆ เพื่อให้สัญจรได้สะดวก รวดเร็ว และปลอดภัย...

ผมไม่อธิบายอะไรหรอกนะครับ หากสนใจ ก็สามารถติดตามเรื่องเหล่านี้ย้อนหลังได้ เพราะผมนำมาเขียนไว้ก็มากแล้ว และส่วนหนึ่งก็นำลงใน จดหมายข่าว มมส งานวิชาการรับใช้สังคม 3 ด้วยเช่นกัน




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

สดใสจังครับ

ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่นั่น ใจเอาแท้ๆๆ ด้วยหนึ่งหลักสูตรหนึ่งชุมชน พี่สุก็ไม่ว่างเช่นกัน วันนี้ลองแว๊บเข้ามา เยี่ยมกัลยาณมิตร ก็เยี่ยมไม่ได้หลายคน ด้วยกว่าจะเข้ามาได้ ลืมสูตรคะ พี่น้อง

เขียนเมื่อ 

ครับ, คุณทิมดาบ

ความสดใสในตัวเล่ม มาจากสีประจำคณะเทคโนโลยี หนึ่งในเรื่องหลักที่ปรากฏในเล่ม
ความสดใสของชุมชน คือความรักและความผูกพันของยายกับหลาน โดยเฉพาะยายที่รู้สึกและศรัทธาต่อการเรียนรู้ อยากให้ลูกๆ หลานๆ ได้เรียน-ได้รู้ ครับ



เขียนเมื่อ 

ครับ พี่สุ-มหาวิทยาลัยชีวิต ที่ไม่มีวันปิดทำการ

ต้องมาบ่อยๆ แล้วละครับ ไม่งั้น ทางเข้าอาจถูกปิด (ตาย) 55