ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาเจ้าต้นไม้มาวนเวียนแถวโต๊ะทำงานของพ่อแล้วบอกว่าจะช่วยพ่อทำงาน

"เมื่อไหร่พ่อจะสอนไม้เขียนโปรแกรม ไม้จะทำงานจะได้มีเงินของตัวเอง"

ในโลกของเจ้าต้นไม้ จะมีเงินใช้ต้องเขียนโปรแกรม

"เดี๋ยวพอไม้ขึ้นปอหนึ่งเทอมสองพ่อจะสอนแล้วกันนะ" ผมตอบแบ่งรับแบ่งสู้

ตอนนี้โรงเรียนเปิดเทอมแล้ว เจ้าต้นไม้ขึ้นปอหนึ่งเทอมสองแล้วก็มาวนเวียนอยู่ที่โต๊ะพ่อเพื่อจะเรียนเขียนโปรแกรม

ถึงเวลาแล้วที่ต้องเริ่มสอนลูกเขียนโปรแกรมสินะเพราะผมกับ อ.จัน ไม่ปล่อยให้การศึกษาของไม้อยู่กับที่โรงเรียนอย่างเดียว เราสร้างระบบการศึกษา "ทางเลือก" ที่บอกใครแล้วอาจจะแปลกประหลาดไม่เหมือนกับระบบทางเลือกที่เขานิยมโดยทั่วไป

วันนี้วันหยุดอยู่บ้าน ผมถือว่าเป็นการเปิดพิธีเริ่มเตรียมตัวสอนเจ้าต้นไม้เขียนโปรแกรม

อย่างแรกที่ผมทำคือการหาครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนตัวให้กับเจ้าต้นไม้ จะเขียนโปรแกรมนั้นต้องมีคอมพิวเตอร์ส่วนตัวที่ปรับแต่งให้ถูกใจ เหมือนดาบประจำตัวซามูไร ตอนแรกผมก็คิดจะซื้อเครื่องใหม่ให้เจ้าต้นไม้เพื่อให้มีความประทับใจกับอุปกรณ์ เดี๋ยวนี้คอมพิวเตอร์ดีๆ เขียนโปรแกรมได้ราคาหมื่นต้นๆ เท่านั้น แม้กระทั่งคอมพิวเตอร์สุดแฟนซีสำหรับโปรแกรมเมอร์เก่าและแก่อย่างผมยังราคาสองหมื่นต้นๆ เท่านั้นเอง ถือว่าเครื่องคอมพิวเตอร์ถูกลงมาก

แต่สุดท้ายก็ไม่ซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์เพราะนึกขึ้นได้ว่ายังมีเครื่องคอมพิวเตอร์เก่าที่เอามาปรับแต่งให้ดูดีให้เจ้าต้นไม้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว ประหยัดเงินไปได้ไม่น้อยทีเดียว

ประเด็นต่อไปคือจะให้เจ้าต้นไม้เขียนโปรแกรมอะไร?

เรื่องนี้ผมมีคำตอบอยู่ในใจตั้งนานแล้วว่าต้องให้เจ้าต้นไม้เขียนโปรแกรมได้อย่างผม

แต่ "ได้อย่างผม" นี่ไม่ได้หมายถึงการเขียนในสิ่งที่ผมทำในปัจจุบัน แต่ให้ "ได้" ความประทับใจและความสนุกในการเขียนโปรแกรมเหมือนผมรู้สึก ผม "เล่น" กับการเขียนโปรแกรมมาตลอดจนถึงทุกวันนี้ ผมเล่นจนถึงขั้นมีคนจ้างให้ผมเล่น

ผมเชื่อว่าการเล่นเป็นการเรียนรู้โดยธรรมชาติ เราไม่เคยต้องบังคับให้เด็กเล่น แต่เราต้องบังคับให้เด็กเรียน การบังคับเป็นสิ่งที่ผิดมาก สิ่งที่เราควรทำคือเปิดโอกาสให้เด็กได้เล่นอย่างสนุกสนาน โดยสิ่งที่เราควรทำในฐานะครูก็คือช่วยเหลือให้เด็กได้รู้และเห็นในสิ่งที่ถ้าเขาเล่นแล้วนอกจากสนุกแล้วยังสามารถมีรายได้เลี้ยงตัวเองในอนาคตได้ด้วย

ผมเองบังเอิญโชคดี ผมยังจำได้ถึงวันที่เพื่อนๆ ผมส่วนใหญ่เล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ในขณะที่ผมเล่นกับการเขียนโปรแกรมเมื่อหลายสิบปีก่อนได้ เป็นจังหวะชีวิตนิดเดียวเท่านั้นที่ได้เห็นความสนุกของการเขียนโปรแกรมมากกว่าการเล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ซึ่งเป็นสิ่งที่คนอื่นเขียน

ดังนั้นการเขียนโปรแกรมของเจ้าต้นไม้จะไม่ใช่การเรียนแต่จะเป็นการเล่นเท่านั้น

ผมยังนึกไม่ครบถ้วนว่าผมจะสอนเจ้าต้นไม้ยังไงอย่างไรบ้าง คงเป็นการลองผิดลองถูกไปเรื่อยๆ แต่เชื่อว่าน่าจะได้ประสบการณ์ดีๆ มาหลายอย่างทีเดียว ก็คงได้มีโอกาสเผยแพร่ให้พ่อแม่และครูอาจารย์คนอื่นๆ ได้อ่านกันต่อไปครับ