ในชีวิตของฉันเอง ฉันชอบฝึกตัวเองให้มีการวางแผน
อยู่เสมอ ไม่ว่าเรื่องใด ๆ ก็ตาม ต้องเตรียมการ เตรียมตัว
เพื่อรับกับเรื่องราวต่าง ๆ มากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
เตรียมรับมือกับเรื่องราวต่าง ๆ และต้องผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ
นั้นไปให้ได้ ไม่ว่าเรื่องใด ๆ แต่ละเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต
ของฉัน ๆ ตั้งตัวเตรียมรับกับมัน และทุก ๆ ที่ฉันสังเกตดู
มันจะผ่านพ้นไปได้ทุก ๆ เรื่อง เพียงแต่ตัวฉันเอง "มีสติ" +
"มีปัญญา" เพื่อรับกับปัญหา และเผชิญกับมัน และก็ผ่านพ้น
มันไป เป็นแบบนี้ เรื่องแล้ว เรื่องเล่า ทำให้ฉันได้เรียนรู้ชีวิต
ที่สิ่งต่าง ๆ เข้ามากระทบกับตัวของฉันมากมาย เรื่องแล้ว
เรื่องเล่า...ฉันเฝ้าสังเกตดูว่า "แต่ละเรื่อง ฉันก็สามารถผ่าน
เรื่องเล่านั้นมา" สิ่งที่ฉันได้จากเรื่องราวต่าง ๆ นั่นคือ
"ความอดทน " ซึ่งเป็นภูมิคุ้มกันให้กับตัวฉันเอง ปัญหาที่ตัว
ฉันเองพบเจอ ส่วนใหญ่ จะเป็นเรื่องของการทำงานมากกว่า
ถ้าพูดถึงครอบครัว ตัวของฉันจะไม่มีปัญหาในเรื่องของ
ครอบครัวเลย...ถือว่าเป็นกุศล หรือกรรมเก่าคงมาดีมากกว่า
เพราะหากมีปัญหาทางครอบครัว ไหนเลยจะเอาสติ + ปัญญา
มาคิดแก้ไขภาระงานที่ฉันต้องรับผิดชอบนี้ได้...
ยิ่งปัจจุบัน เป็นยุคของการเปลี่ยนแปลง การแข่งขันสูง
เมื่อไม่มีปัญหาทางด้านครอบครัว...ฉันจึงมีสติปัญญา
ในการคิดแก้ไขปัญหาในการทำงาน...เพราะงานบุคคล
เป็นงานที่ยิ่งใหญ่มาก ๆ สำหรับปัญหาทุก ๆ อย่าง
มันรุมมาประดังให้ฉันต้องแก้ไข และผ่านมันไปให้ได้
มีน้อง ๆ ในกอง บอกฉันว่า "ฉันคือผู้หญิงแกร่ง"...
แต่ในความเห็นที่เธอเห็นว่า "ฉันคือผู้หญิงแกร่ง"
เธอรู้หรือไม่ว่า...ฉันผ่านเรื่องราว ผ่านประสบการณ์ต่าง ๆ
มานับไม่ถ้วน...ในการผ่านเรื่องราวต่าง ๆ ฉันเสมือนมีภูมิ
คุ้มกันเพื่อป้องกันให้ฉันได้เผชิญกับปัญหาต่าง ๆ ไปได้
ใช่ว่า ใครก็ได้ที่จะสามารถเป็นคนแกร่งได้...
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา...ฉันได้ชวนพี่ภัคร ไปทำกรอบรูป
และเลือกรูปที่ฉันชอบมากที่สุด นำไปจ้างช่างทำและใส่กรอบทอง
พี่ภัครพาไปที่ ม.น. เป็นร้านที่พี่ภัครบอกว่า "ไม่แพงแม่"
และก็ไม่แพงจริง ๆ ถูกมาก...ฉันเลือกรูปจาก i Phone
พี่ภัครบอกว่า "รูปก็ละเอียดนะแม่ ถึงแม้ว่าถ่ายจากมือถือ"
ฉันก็ว่าอย่างนั้น พอใจที่ฉันเตรียมตัวแล้วว่าใช้รูปนี้
ในงานก่อนที่ฉันได้ลาลับจากโลกนี้ไปแล้ว...
มีคนถามฉันว่า "ทำไมไม่ใช้ชุดเครื่องแบบปกติขาว"
ฉันตอบว่า "ไม่"...ฉันไม่ได้ดูถูกเครื่องแบบ แต่ฉันมีความคิดว่า...
ฉันมาจากจุดต่ำสุด จากคนที่ไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบ...
วันหนึ่งฉันได้มาอยู่ในเครื่องแบบ...ในทุก ๆ วัน ฉันได้ทำงาน
ฉันได้ทำหน้าที่ ที่ฉันได้รับผิดชอบของฉันอย่างดีที่่สุดแล้ว
ฉันได้ทำงานเพื่อแผ่นดิน ได้ทำงานให้กับทุก ๆ คน โดยไม่
เลือกปฏิบัติ เท่านี้ ก็คงเพียงพอกับการเป็น "ข้าราชการ" แล้ว
สุดท้าย...ฉันขอเลือกภาพ ที่มีรอยยิ้ม ที่อิ่มไปด้วยความสุข
ความเมตตา ความจริงใจให้กับตัวของฉันเอง...และฉันพร้อมที่
จะคืนสู่สามัญอย่างเต็มภาคภูมิ...และมีใครที่คิดเช่นตัวฉันเองบ้าง
ฉันไม่ได้ยึดติดกับสิ่งต่าง ๆ ฉันเพียงแต่พอใจในสิ่งที่ฉันเป็น
ฉันสั่งห้ามลูกของฉันว่า...งานนี้ ไม่มีไฟพระราชทานนะ...
ทำแบบเรียบง่ายที่สุด...ขอเพียงให้รู้ว่า "แม้แม่จากโลกนี้ไปแล้ว
แม่ไปในที่ ๆ ที่แม่เลือก และแม่ก็มีความสุข"
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๒๒ กรกฎาคม ๒๕๕๗
การเตรียมตัวให้พร้อมในทุกเรื่องเป็นเลิศที่สุดแล้วท่าน ผอ. ผมปลื้มจริงๆกับสิ่งที่ท่านคิดและทำ..ท่านพุทธทาส..กล่าวว่า เตรียมตัวตายก่อนตาย..
ขอบคุณค่ะ อาจารย์ประหยัด
จริงแล้วเป็นความคิดด้วยตนเอง แต่ทำไมไปตรงกับทางพระก็ไม่ทราบ หรือเป็นบุญเก่าที่ทำมา ทำให้ตัวเราเองหยั่งรู้ความเป็นจริงของชีวิตด้วยกระมังค่ะ...ขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจที่มีให้กันเสมอมาค่ะ