พระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า สอนไว้เพื่่อมนุษย์
พระนิพพาน ก็มีไว้เพื่อมนุษย์
.
.
คนเราจำนวนไม่น้อย วุ่นวายทำมาหาเลี้ยงชีพมากจนเกินไป
โดยมองผิดว่า พระธรรมคำสอน พระนิพพาน เป็นเรื่องไกลตัว
หรือเป็นเรื่องที่เอาไว้ตอนแก่ก็มีไม่น้อย
.
.
สมาธิ -> ฌาน -> ญาณ ก็เช่นกัน
เป็นหน้าที่ความเพียรฝึกหลัก แห่งความเป็นมนุษย์
.
แต่เพราะความไม่รู้ เราจึงได้แยกการทำมาหากิน การทำงานทางโลก
ออกจากหน้าที่หลักแห่งความเป็นมนุษย์ หนอ
.
.
จะยกตัวอย่างประกอบการพิจารณา ดังต่อไปนี้
1. เราทำมาหากิน ทำงาน ก็เพื่อให้ตนเองและครอบครัวอยู่ดีมีความสุข
โดยธรรมชาติของ ความมี ความเป็นนั้น มันจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ยิ่งได้ตามต้องการ ก็ยิ่งอยากได้เพิ่มมากขึ้นอีก (ต้องค่อย ๆ พิจารณาดูด้วยใจอย่างใคร่ครวญ)
และ หลายครั้งที่มีมากขึ้นกลับสร้างความทุกข์เพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ
เช่น ลาภ ยศ เงิน ทอง ทั้งหลาย
โดยสมมติให้เรามีเงิน 4 หมื่นล้าน แล้วพิจารณาดูว่า เราจะพอหรือไม่
หรือ ให้ลองสมมติว่า เราเป็นพ่อแม่ของตระกูลทำมะวัดทะมะ (เจ้าของตลาดยวดเจริญ)
ที่พ่อแม่หาทรัพย์ (ภายนอก) ทั้งหลายไว้ให้ลูกหลาน ก็โดยคิดว่า ลูกหลานจะอยู่ดีมีสุขขึ้น
กาลกลับไม่เป็นเช่นนั้น หนอ
ความสุขอันเกิดจากทรัพย์ภายนอกนั้น เป็นสุขได้ในระดับต้น
และอาจสามารถสร้างทุกข์อันหนักหน่วงตามมาอย่างเท่าเทียมทรัพย์ภายนอกนั้น ๆ
.
2. ยังมีความสุขอีกด้านหนึ่ง คือ ไม่ได้อิงกับทรัพย์ภายนอก
แต่เมื่อเข้าถึงแล้ว จะมีความสุขได้เทียบเท่าหรือมากกว่า สุขในแบบแรก หนอ
.
.
ยังเหลือแบบที่ 3 อีกแบบหนึ่งครับ
.
.
