ในวันว่าง

นั่งมองเจ้ามดแดงตัวน้อย

เหตุจากข้าพเจ้าทำข้าวสารหล่นพื้น

เวลาผ่านไป

กองทัพมดมาทันใด

ได้เห็นเส้นทางที่มันเดิน

มันเดินเป็นทางยาว

ส่วนใหญ่เดินตัวเปล่า

พบกันก็หยุดทักทาย

นกตัวหนึ่งขนข้าวสาร

ระหว่างทางเพื่อนมดทักทายเป็นระยะ

บางตัวช่วยขนส่งด้วย

ช่วยขยับข้าวสาร

แต่ช่วยช่วงสั้นๆ

มดตัวเดิมเกาะติดข้าวสารไม่ปล่อย

รับผิดชอบเต็มที่ไม่ว่าจะมีตัวช่วยหรือไม่ก็ตาม

ใช้เวลาไม่น้อย

แต่มันก็ค่อยๆขน

ไม่รู้ปลายทางมันคือที่ใด

แต่ก็ได้ใจ ชื่นชม

เห็นความรับผิดชอบ

เห็นชีวิตช่วงหนึ่งของเพื่อนร่วมโลกของเรา

เห็นคุณค่าชีวิตหนึ่ง

ต่างมีหน้าที่

ทำหน้าที่

มีความเพียร

โลกสวยได้

ด้วยใจเรา

ด้วยมือเรา

ด้วยความรับผิดชอบ

ด้วยการเข้าใจและเกื้อกูลกัน