ขอเล่าต่อด้วยเหตุแห่งความประทับใจ ในระหว่างฟังการบรรยาย โครงการ "วิทยากรกระบวนการ พัฒนางานกระบวนธรรม" วิทยากรท่านให้ดูภาพชายคนหนึ่งอยู่บนตึกสูงๆ
ลองนึกถึงภาพชายคนหนึ่งยื่นบนที่สูงที่สุดของตึกแล้วมองทอดสายตาออกไป ลองนึกสิว่าเขาจะเห็นอะไร พอเห็นแล้วเขาก็จะบอกกับคนอื่นว่า มุมนี้สวยที่สุด
ในขณะอีกคนก็ยืนมองอีกมุมหนึ่งของตึก แล้วก็บอกว่า มุมนี้สวยที่สุด คำถามคือทั้งสองคนเห็นมุมที่ตัวเองสูงที่สุด เพราะอะไร เพราะเป็นมุมที่ตัวเองมอง
มาถึงตรงนี้หลายคนอาจจะคิดว่า มองต่างมุมเเล้วจะให้เห็นเป็นมุมเดียวกันได้อย่างไร เริ่มจะเป็นปัญหาแล้วใช่ไหมครับ อย่าคิดว่าเป็นปัญหาครับ เดียวปัญญาจะไม่เกิด
วิธีการง่ายๆ คือ เดินไปด้วยกันในทุกมุมของตึก จะได้เห็นมุมสวยๆด้วยกัน แล้วลองมองด้วยความรู้สึกเขาก่อนบ้าง นั่นคือ "การเอาใจเขา มาใส่ใจเรา"
แต่ในชีวิตจริงเราไม่ค่อยจะเดินไปพร้อมกันเท่าไหร่ เดินคนละครั้ง มองคนละที ก็จะเห็นคนละมุม ยิ่งถ้ามองคนละที่ด้วยแล้ว มีด้วยหรือที่จะเห็นมุมสวยงามมุมเดียวกัน
"มุมที่เรามองจะสวย เพราะเราไม่ได้มองคนเดียว"
๔ กรกฎาคม ๕๗
