เมื่อกายและใจอ่อนแอ.... กลอนที่เคยสดใส ก็อาจเศร้าไปในบางคราว..........

         ......เจ้านกน้อย..............

     วายุพัดผ่านมาพาหวั่นไหว 

ลิขิตใจให้ดำเนินเดินตามฝัน

กายหนาวเหน็บแต่ใจแกร่งดุจตะวัน

เฝ้าฝ่าฟันอุปสรรคจักเผชิญ

     ทางข้างหน้ามิได้โรยโปรยความสุข

ย่อมมีทุกข์กางกันครั้นเหาะเหิน

เหมือนนกน้อยคล้อยต่ำย่ำหัดเดิน

ยากเหลือเกินอยากรั้งฉุดหยุดเวลา

     ตัวอยากโปกบินไปทั่วทุกทิศ

เพียงแค่คิดใจก็กลัวกลั้วปัญหา

อันตัวเจ้ายังด้อยน้อยวิชา

มีปัญญาหนึ่งเม็ดทรายชายทะเล

      หวังสักวันปีกขาจะกล้าแกร่ง

บินด้วยแรงมุ่นมั่นมิไขว่เขว

รวมพลังดึงความกล้าอย่าลังเพ

ใจทุ่มเททุกทางอย่างมั่นคง

     “แล้วสอนว่าอย่าใจมนุษย์” 

มหาสมุทรรู้หยั่งได้ไม่ลุ่มหลง

คนเขาคดเราก็บ่ายใจซื่อตรง 

อย่าทะนงจงบินต่ำปานย่ำดอน

     อันตัวอย่างที่ดีนี้มีค่า 

สูงยิ่งกว่ารสคำครั้นสั่งสอน

กำลังใจจากกวีมีทุกตอน

อุทาหรณ์สอนจิตให้คิดจำ

     เจ้านกน้อยกรีดกรายขยายปีก 

เจ้าจงหลีกเหินห่างเส้นทางต่ำ

อย่าลุ่มหลงในรูปรสกลิ่นจดจำ

เสียงแห่งธรรมช่วยนำทางสว่างไกล

…………………………………

19.10

3/6/2557

......................ปลายสายรุ้ง.....................