"หลงทางเป็นเรื่องปกติ" "บางครั้งคนเราหลงทางชีวิตมากกว่านี้"

เพื่อน สิ่งมีชีวิตที่จำเป็นสำหรับการมีชีวิต


กระโดดออกนอกห้องทำงานแป๊บหนึ่งเพื่อไปศึกษาเส้นทางการเดินทางโดยการขับรถยนต์ส่วนตัว

เป็นเรื่องที่สุดแสนธรรมดาสำหรับคนอื่น ๆ ที่จะต้องเดินทางไปในที่ที่ไม่เคยไปด้วยการขับรถเอง

แต่ไม่ธรรมดาสำหรับเรา ผู้ซึ่งเคยแต่นั่งไปในรถที่มีคนขับให้มาเกือบทั้งชีวิต จนกระทั่งคนที่เคยขับรถให้ติดภารกิจต้องไปทำงานต่างจังหวัด ไกลจากเราคนละภาค คนที่สนิท ๆ กันพอไหว้วานในกิจธุระแบบนี้ก็ช่างบังเอิญห่างหายจากกันจนไม่กล้าไหว้วาน

ทำไงดี รู้จักแต่เส้นทางบ้านและที่ทำงาน

อยากไปโน่นมานี่บ้าง ทำไงดี

ไปเรียนขับรถกับศูนย์สอนขับรถดีไหม โดยบอกเขาตามตรงว่า อยากเรียนรู้เส้นทางในกรุงเทพฯ และจังหวัดใกล้ ๆ จะถูกหัวเราะขำหรือเปล่า

เขาจะเข้าใจไหมว่า การไม่กล้าขับรถบนถนนที่ไม่เคยชิน อ่านแผนที่ไม่เป็น ไม่รู้จักทิศ และไม่เข้าใจเครื่องหมายจราจร ฯลฯ หลาย ๆ ประการนั้นทำให้เราตกอยู่ในภาวะเก็บกดไปไหนมาไหนไม่ได้ ตกใจกลัวเมื่อมีความจำเป็นต้องเดินทางออกนอกเส้นทางและบางครั้งถึงกับ หวาดระแวง

เพื่อน

ใช่แล้ว คำ ๆ นี้โผล่เข้ามา อดีตรูมเมทซึ่งคือเพื่อนสนิทที่เล่าสู่ไหว้วานกันได้ เราเพิ่งโคจรกลับมาเจอกันได้เพราะ เฟซบุ๊ค social network ที่ต้องขอขอบคุณ

"ได้เลยจ้า ฉันจะให้เธออ่านเส้นทางนำก็แล้วกัน"

เธอส่งเสียงมาตามสายอย่างอารมณ์ดี

"หลงทางเป็นเรื่องปกติ"

"บางครั้งคนเราหลงทางชีวิตมากกว่านี้"

"เธอเก่งแล้วที่บอกเส้นทางได้ในเวลาสองชั่วโมง ฮ่า ๆ ฉันคิดว่าเธอจะพาหลงมากกว่านี้นะ"

"อย่าลืมล่ะ เธอต้องหัดตาไวให้มากกว่านี้ หาเซลล์มะเร็งเล็กกว่านี้เธอยังทำได้"

"เธอต้องเป็นกบที่กระโดดออกนอกกะลาบ้างจ้า"

"โลกภายนอกน่ะ มีอะไรอีกเยอะ"

และ "วาดรูปเก่งแต่เข้าใจเครื่องหมายจราจรเพี้ยนนะเธอ"

ขอบคุณมากนะ

เพื่อน สิ่งมีชีวิตที่จำเป็นสำหรับการมีชีวิต


ภูสุภา
๓๐ เมษายน ๒๕๕๗