ต่างจิต


 
คนเราเกิดมาด้วยจิตที่ไม่เหมือนกัน

คือพื้นฐานของจิตตอนถือปฏิสนธินั้นไม่เหมือนกัน
จึงมีอุปนิสัยแตกต่างกันมาตั้งแต่เยาว์
เมื่อกระทบกับสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันอีก...
ก็ทำให้บุคคลแตกต่างกันไปเป็นอันมาก

การอยู่รวมกันของคนหมู่มากผู้มีอุปนิสัยใจคอพื้นฐานทางใจ
และการอบรมที่แตกต่างกัน จึงมีปัญหามาก
ถ้าเราถือเล็กถือน้อยไม่รู้จักให้อภัย เราก็จะมีทุกข์มาก

บางทีก็เกี่ยวกับช่องว่างระหว่างวัย ผู้ใหญ่อยากจะให้เด็กทำ
พูดและคิดอย่างตน ส่วนเด็กก็อยากจะให้ผู้ใหญ่ทำ พูด คิด
อย่างตนเหมือนกัน ซึ่งโดยทั่วๆ ไปแล้วเป็นไปไม่ได้

ฝ่ายผู้ใหญ่ควรให้อภัยว่าแกเป็นเด็ก
ส่วนเด็กก็ควรให้อภัยว่าท่านแก่แล้ว
มาเข้าใจกันเสียคือเห็นใจซึ่งกันและกัน

เมื่อเป็นดังนี้เรื่องเล็กไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่
ทุกฝ่ายอยู่กันด้วยความเห็นใจเข้าใจ
มองกันอย่างเป็นมิตร ไม่เป็นศัตรูต่อกัน
นี่ก็เป็นอีกวิธีหนึ่งในการผ่อนคลายความทุกข์ในชีวิตประจำวัน
                                       อาจารย์วศิน อินทสระ
คำสำคัญ (Tags): #วศิน
หมายเลขบันทึก: 561781เขียนเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2014 13:19 น. ()แก้ไขเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2014 13:19 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (4)

บางทีคนแก่. น่าจะคิดว่า..เดินตามเด็กให้หมากัดบ้างคงไม่เป็นไร..วิทยาการก็ก้าวหน้าไปมากแล้ว. ขี่ควายไปเชียงใหม่ก็คงจะไม่ไหวแล้วมีโอกาศขึ้นรถไฟความเร็วสูงก็น่าจะเข้าใจได้นะ...ว่าสมัยมันเปลี่ยนได้เร็วเท่าจิตอ้ะะ..

ขอบคุณยายธี ชื่อนามทรามวัย

ใจเอย...

คุ้นเคยฝักใฝ่แต่ใจหมาย

เห็นผิดพร่องของใครได้มากมาย

หลงลืมชายตามองใจของตน

เมื่อระงับดับเหตุแห่งลำเอียง

เกิดความเที่ยง ยุติธรรมนำผล

รู้พิเคราะห์เหมาะสมอารมณ์คน

เกิดพิมลกุศลเกิดประเสริฐใจ

ต้นติราพันธ์ ขอบพระคุณในความเห็นเด่นชัด...แก่..ใจเอย

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี