3. จิตมันแกล้งสู้ด้วยการยอมรับแล้วแก้ไขวันที่ 3 ของสัปดาห์ที่ 3
วันนี้เป็นครั้งแรกที่ขยับมาเขียนบันทึกรายวันหลังทำวัตรเย็นได้สำเร็จ
มันก็ฝืนกิเลสข้างในอยู่มันอยากกลับบ้านแล้ว แต่ด้วยระลึกถึงคำสอนครูที่ชี้ทางว่าถ้าค่ำก็ให้กลับเช้า
แนวทางที่ครูให้ไว้ก็เพื่อหนู เพื่อป้องกันอุบัติเหตุ หากอุยัติเหตุเกิดขึ้นกับหนูระหว่างทางจะไม่ใช่แค่หนูที่รับผล
คนที่รักและเป็นห่วงหนูจะได้รับผล จึงพยายามฝืนใจกิเลส
วันนี้ตื่นเช้ามาทำวัตรเช้า เขียนบันทึก เขียนอยู่นานเพราะรู้สึก เรื่องเยอะ เสร็จแล้วก็ลงไปเดินจงกรมก่อนไปปลุกเด็ก ๆ
ใจเองก็ยังไม่เข้าที่ ออกไปทำกับข้าว อืมวันนี้เข้าเตาแทบไม่ได้ แต่ก็ไม่ขนาดไม่ได้ เพราะธรรมชาตนิสัยเดิม
รู้จังหวะเวลาจะเอาอะไร ลองงัดมาใช้ได้ผล เด็กๆสนุกกัขการทำอาหาร แม้แรกๆจะไม่มั่นใจ แต่สุดท้ายทุกคนก็ผ่าน
บิวกับตาล ตอนแรกมีลังเล จะขอเปลี่ยนเป็นต้มมาม่าแทน พอให้กำลังใจว่า
"ตั้งเป้าไว้แล้ว ไปให้ถึงลูก จะยังไงก็เต็มที่ เราทำได้"
ส่วนครีมก็รอ ให้ดูทำข้าวผัดไปพร้อมๆกัน
แต่รู้สึกเจ็บใจตนเองที่ ลืมเอากาแฟเดีท๊อกเข้าไปให้ครูตั้งแต่เมื่อคืน เพราะตั้งใจปรับแก้กับตนเอง
เอาเข้ามาให้ด้วยความรู้สึกขอขมาครู และให้กำลังใจตนเอง
ก็เหมือนเริ่มต้นวันด้วยการแก้ไข จิตมันก็ยังแกล้งให้พลาดซ้ำซาก
ให้ใจได้ทำความรู้แล้วยอมรับกับธรรมชาติความงี่เง่าที่ต้องเร่งสร้างสติมาแก้ไข
อาหารฝีมือเด็กๆ พอทำเสร็จ หนูก็ชี้ให้จัดถาดอาหารให้น่าทาน
แล้วหนูก็มาทำ ใจไม่ค่อยนิ่งเลย ข้าวต้มที่ออกมาก็ไม่น่าทาน ไม่อร่อย
ผัดผักก็ต้องเปลี่ยนโหมดกลาง ว่าจะผัดเปรี้ยวหวานแต่มะเขือเทศเละไม่ไหว จึงเอาไปผัดใส่ข้าวแทน เปลี่ยนเป็นหมูผัดกะหล่ำ แต่ก็เติมฮอดด๊อกกับหมูยอ รสชาติเปลี่ยนเลย ได้คิดมาอย่างหนึ่งว่า
ชีวิตคนเราก็เหมือนการปรุงอาหาร การทำงานเป็นทีมก็เหมือนกัน
รสอาหารถ้าไปในทางเดียวกัน ในส่วนผสมที่พอดีก็กลมกล่อม เพราะคนเราแตกต่าง
แต่ถ้ารู้จักหยิบมาวางในตำแหน่งที่พอดีก็จะได้อาหารรสเลิศ
แต่ถ้าแหลมพลาดอะไรมาก็ใช้อีกอันแก้ได้ เช่นเค็มไป เติมน้ำตาลเพิ่มก็กลมกล่อม หวานไปก็เติมเปรี้ยวหรือเค็มช่วย
สำคัญที่รู้จักใช้ รู้จักแก้ แต่อาหารฝีมือหนูก็ยังคง ไม่อร่อยอยู่ดี เอาหล่ะทำใจไปก่อน
เรื่องนี้ทำได้แค่พอทานได้ อาจจะต้องพิจารณาอาหารกันมากหน่อย
การจัดที่นั่ง หนูช้าพอะสียงระฆังดังใจก็รน ได้แต่อดทนกับกิเลสตนเองอย่างเดียวเลยค่ะ หายใจเรีนกสติ
ทำข้อสัตรเสร็จครูให้โอกาสไปซื้อส้มตำ และเอาเอกสารกับน้องฟี่ จิตมันไปทำ order. ผิด
มาคิดได้ตอนขากลับ รู้สึกเจ็บใจ รีบสารภาพกับครูจังหวะที่มีโอกาส
และขอโอกาสลวกลูกชิ้น แก้ตัว ทั้งๆที่เป็นเมนูเดียวที่ครูบอก
จิตมันก็แกล้งลืม รู้สึกเจ็บใจ ที่ลืมตอนเช้า อาหารเด็กๆ ไม่ขาด แต่ขอโอกาสจากครูเพราะใจหนูมันพร่อง
ช่วงบ่ายจัดแจงงานค้าง ผ้าคลุมเตาอบ ผ้าม่าน ใช้เวลามากเหมือนกัน แต่ก็ลงตัว วันนี้เด็กๆดูสนุกมาก
แม่ครูลงไปเล่นด้วย แต่ก่อนกลับก็มีโจทย์ ให้แม่ครูกับพระอาจารย์ต้องใช้ปัญญา
แล้วทุกอย่างก็ คลี่คลาย ใจนี้มันงอแง แต่ก็ได้พลังและกำลังใจจากครูมาสู้เอา
กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ
ณ กุฏิแฝด สำนักแม่ชีัดป่าหนองไคร้
วันอาทิตย์ที่ 26 มกราคม 2557
