ช่วงเกือบ ๓๐ ปีที่ผ่านมา กับชีวิตในวัยทำงานของฉัน...ทำให้ฉันได้เห็นการเปลี่ยน
แปลงของสังคมการทำงานมาก ๆ เช่น การให้เกียรติกันในที่ประชุม...เด็กรุ่นใหม่ไม่ค่อยให้
เกียรติผู้ที่ทำงานมาก่อนแม้จะพูด จะอธิบาย ก็ไม่ใส่ใจ ไม่สนใจ ขอให้ได้พูด ถูกหรือไม่ถูก
ก็ไม่รู้ ทำให้ที่ประชุมป่วนมาก...
อาจเป็นเพราะคิดว่าตนเองจบการศึกษาระดับปริญญามาด้วยกระมัง...บางคน
ประสบการณ์ในการทำงานเพียงแค่สองปี ก็เสนอความคิดเห็น แต่เป็นความคิดเห็นที่พอพูด
ออกมาก็รู้เลยว่า รู้ไม่จริง...สำหรับงานที่ผ่านมาเกือบ ๓๐ ปี คนมีประสบการณ์ในการทำงาน
ย่อมมองข้ามและมองเห็นปัญหาว่ามันมีอะไรบ้าง?...และได้ดำเนินการแก้ไขปัญหานั้น
อย่างไร?...แบบนี้สุภาษิตไทยบอกว่า..."ก่อนพูด เราเป็นนายคำพูด เมื่อพูดแล้ว
คำพูดเป็นนายเราไง" สุดท้ายก็หน้าแตก...แล้วมีประโยชน์อันใด...เป็นการสร้าง
วัฒนธรรมที่ไม่ดีถ้าฉันขืนปล่อยไป คงไม่ดี...ก็ต้องมีการเบรคกันบ้าง...เบรคด้วยเหตุผล
แต่มันก็จะสร้างความรู้สึกที่ไม่ดีต่อกันในอนาคต...
วิธีแก้มีก็หลายวิธี ก่อนพูดต้องใช้คำพูดที่อ่อนน้อมถ่อมตน...ขอโทษ...ขอ
ความรู้ไม่เข้าใจ...ขอให้อธิบาย ซึ่งมีมากมายหลายหลายที่จะต้องใช้ในทักษะของ
คนทำงานร่วมกัน...แต่ก็ไม่เห็นว่า..."มีเด็กคนไหนใช้เลย"...นึกอยากพูดก็พูด ทะลุกลาง
ปล้องก็มีฉันจึงเห็นว่า...อาจมาจากสังคมปัจจุบันมีอิสระทางความคิดมากเกินไป...
จึงทำให้คนแบบฉันเกิดอาการเบื่อหน่าย...พออธิบายก็ไม่ฟังอีก จะเอาแต่ความคิดของ
ตนเอง...แล้วมันอะไรกัน นี่นะหรือ...การทำงานของคนรุ่นใหม่..."น่าหน่ายใจ"
เสียจริง ๆ...
อดทนเอาน่า...เพียงแค่ ๘ ปี ๗ เดือน เท่านั้น ที่ฉันก็จะเป็นไทยจริง ๆ แล้ว...
แต่ก็สงสารและเวทนาคนในสังคมรุ่นต่อ ๆ ไป ที่จะต้องมานั่งแก้ปัญหา + ปวดหัวกับคน
ประเภทนี้...และก็มีมากเสียด้วยสิ!!!
ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ...
บุษยมาศ แสงเงิน
๒๔ มกราคม ๒๕๕๗
ขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจจากทุก ๆ ท่านค่ะ...