สวัสดีครับทุกคน ผม Kiba-kun กลับมาพบกับทุกคนอีกครั้ง หลังจากนอนซมไป 2 วัน ตอนนี้สบายดีแล้วครับ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ (^_^)

รับงานส่งต่อมาจากคุณ Elsa ว่าเย็นนี้กลุ่มของผมจะทำอาหารเย็นเป็นอาหารอิตาเลี่ยนสุดแสนอร่อย ของโปรดสำหรับหลายๆคนเลยใช่มั้ยครับ ของโปรดของผมเหมือนกัน นั่นคือ "สปาเก็ตตี้คาโบนาร่า" ทนรอไม่ไหวแล้วใช่มั้ยล่ะครับ ไปชมบรรยากาศในห้องครัวพร้อมๆกันเถอะครับ

(น้ำลายสอทันทีที่เห็นภาพ ψ(｀∇´)ψ)

นี่คือหน้าตาอาหารเย็นของพวกเราที่เสร็จแล้วครับ น่ากินเชียว อาหารราคาแพงขนาดนี้ ลองทำเองดูแล้วก็ไม่แพงอย่างที่คิด วิธีทำและสูตรการทำ ถามหลังไมค์นะครับ =w=b ถ้าเชฟคนเก่งของเราพร้อมให้สูตรจะตอบกลับไปครับ

ระหว่างที่กลุ่มที่ผมอยู่กำลังทำครัวอยู่นั้นเอง กลุ่มที่ไปสำรวจชุมชนทำแผนที่เดินดินก็รอดชีวิตกลับมาปลอดภัยดี ได้ข่าวมาว่าแถวนี้สุนัขดุ （−＿−；）

(ยังครบ 32 ดีอยู่ครับ =w=b)

หลังจากกินอาหารเย็นสุดเลิศและอร่อยเสร็จแล้ว ก็จัดการเก็บจานเก็บข้าวของ ล้างจาน เช็ดถู จัดโต๊ะเพื่อรออ.อุไรมาพูดคุยกับพวกเรา

เวลาผ่านไปไม่นานอ.อุไรก็มาถึง อ.ได้พูดคุยทักทายคุณตา คุณยาย และผู้ใหญ่บ้าน รวมถึงคำทักทายแรกถึงพวกเรา "เป็นไงบ้างเด็กๆ สวัสดีปีใหม่ค่ะ" คำกล่าวนี้ได้ยินถึงพวกเราทุกคนในกลุ่ม พร้อมกับของในมือนั่นคือของขวัญวันปีใหม่สำหรับพวกเรา มีลำไยแช่น้ำเชื่อมตราดอยคำ เงาะแช่น้ำเชื่อมตรา Malee และคุกกี้อาเซนอลกล่องแดงที่พวกเราพบเห็นได้จนชินตาตามกระเช้าปีใหม่ พวกเราซาบซึ้งใจมากครับอ. ถ้าที่บ้านไม่ได้ยินคำพูดนี้ ขอให้อ.ได้อ่านคำพูดนี้ "ขอบคุณมากครับ/ค่ะ" _/|\_

หลังจากที่อ.ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของพวกเรา ดูสภาพที่อยู่อาศัยและสถานที่ทำงานของพวกเรา คิดว่าพวกเราคงอยู่กันได้สบายมาก จึงมาคุยกับพวกเราเรื่องงานที่พวกเรากำลังทำอยู่ นับตั้งแต่วันที่มาจนถึงวันนี้ งานหลักของกลุ่มเราคือการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมและให้ความรู้กับผู้ป่วยโรคเบาหวาน แต่ด้วยข้อมูลต่างๆที่ได้มาไม่อัพเดทพอ และไม่ตรงกันในแต่ละจุด ทำให้กลุ่มเราต้องทำการตรวจคัดกรองโรคเบาหวานในชุมชนใหม่ ซึ่งเป็นงานที่เมื่อลองทำจริงๆแลัวจะใชัเวลานานมาก จุดนี้แหล่ะครับ เป็นจุดเริ่มต้นของปัญหาระหว่างการทำงาน ที่ทำให้พวกเราสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าจะทำอะไรกันก่อนดี อ.ก็เลยเสนอวิธีแกัไขโดยยึดฐานข้อมูลเก่าแทน เอาที่สามารถสะท้อนสภาพชุมชนในปัจจุบันให้ได้มากที่สุด ไม่จำเป็นต้องเป็นข้อมูลของปีล่าสุด ไม่งั้นงานของเราจะเดินไปได้ชัาเมื่อเทียบกับเพื่อนกลุ่มอื่น ก็คือให้พวกเรากลับมาที่จุดมุ่งหมายเดิม อย่าไปยึดติดกับการที่ต้องตรวจคัดกรองมากนัก เพราะไม่ช่วยแก้ปัญหาชุมชน

เอาข้อมูลผู้ป่วยที่พวกเราหาได้ไปผนวกกับของที่รพ.พระปกเกล้าเพราะคนไข้ที่นี่บางส่วนไปรักษาโดยตรงที่รพ.พระปกเกล้าเลยก็พอจะใช้ได้แล้ว ส่วนการตรวจคัดกรองก็ทำให้เสร็จตามที่เรานัดหมายกับชุมชนไว้แล้วก็พอ

ต่อมาเป็นเรื่องแบบสอบถาม อ.มีความคิดเห็นว่าคำถามบางอย่างไม่สามารถวัดผลได้ ไม่ทำให้เราทราบ Stage of change ของคนไข้ได้ หรือบางอย่างไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมสุขภาพ 3อ 2ส เลย จึงได้ข้อสรุปว่าควรทำให้สั้นลงอีก เอาเฉพาะประเด็น 3อ 2ส และข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับคนไข้ก็พอ

สุดท้ายคือเรื่องโครงการที่เราจะทำให้กับชุมชน งานหลักของพวกเรานั่นเอง คือการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของผู้ป่วยโรคเบาหวานในชุมชน ค่อนข้างมีแผนการชัดเจนว่าจะทำอะไรกับใคร อย่างไร แต่ยังไม่ได้ลงรายละเอียดลึกๆ ซึ่งโครงการนี้จะมีส่วนให้คนในชุมชนและอสม.มาทำกิจกรรมร่วมกัน หน้าตาของโครงการเราจะเป็นอย่างไรนั้นคงต้องติดตามกันเรื่อยๆ

บรรยากาศดำเนินไปด้วยความตึงเครียดปนผ่อนคลาย เพราะไม่ได้คุยกันแต่เรื่องงานอย่างเดียว อ.จะยิงคำถามถามเกี่ยวกับสารทุกข์สุขดิบของพวกเราเป็นระยะๆ เพื่อไม่ให้รู้สึกกดดัน จนสุดท้ายก็รู้ปัญหาอีกอย่างร่วมกันขณะพูดคุยกันคือ ยุงเยอะ lol กัดกันขาลายเท้าลายเลยครับ ไม่ใช่ปัญหาชุมชน (เพราะทั้งหมู่บ้านไม่มีปัญหาเรื่องนี้) แต่เป็นปัญหาตัวตนที่ต้องแก้ไขให้ได้ เป็นประสบการณ์การเรียนรู้รูปแบบหนึ่งที่หาไม่ได้ในตำรา เป็นการแสดงถึงความสามารถของเราในการปรับตัวให้อยู่กับชุมชนแห่งนี้ให้ได้ =w=b

เวลาล่วงเลยมาจนถึงประมาณ 20.00-21.00 น. ก็เสร็จการเยี่ยมเยียนครั้งแรกของอ.อุไรที่ลุ้นระทึกทั้งเรื่องงานและไม่ใช่เรื่องงาน ^_^ ครั้งต่อไป 14 ม.ค. 57 จะนำเสนอเกี่ยวกับโครงการที่เราจะทำให้กับชุมชนพร้อมส่งต่ออสม.ไปสานต่อว่าพวกเราจะทำอะไร มีแผนการอย่างไร

หลังจากร่ำลาอ.อุไรด้วยความอบอุ่นเสร็จ ก็กลับไปทำงานและแก้ไขจุดบกพร่องกันต่อไป

ไม่ว่าจะเป็นการทำรูปแบบการปฏิบัติงานหรือ Gantt chart ใหม่ แก้ไขแบบสอบถามในการสัมภาษณ์ผู้ป่วยเบาหวานรอบที่สอง การทำหนังสือแนะนำการปฏิบัติตัวสำหรับผู้ป่วยเบาหวานที่เราจะใช้ในการทำกิจกรรมและการจัดทำโครงการ บรรยากาศตอนนี้กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง แต่ยังดีที่พวกเราใช้ละครหลังข่าว "มาดามดัน" เป็นการคลายเครียด ก็มีส่วนช่วยปลอบประโลมอารมณ์ ความคิด และจิตใจของพวกเราได้พอสมควรเลยครับ

ดึกดื่นก็ยังคงทำงานต่อไป บทสรุปของมหามวลงานนี้จะเป็นอย่างไร พวกเราจะรอดชีวิตจากมหันตภัยนี้ได้หรือไม่ โปรดติดตามต่อในตอนหน้านะครับ

「ตอนหน้าจะมีอะไรมาให้ทุกคนได้ตื่นเต้นกันน้า~」

by Kiba-kun