เข้าสู่ช่วงบ่ายของพวกเรากันต่อ หลังจากที่พวกเราได้ไปสำรวจชุมชนและกินข้าวกลางวันกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็มาดูกันว่ามีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นบ้าง
"หมดสภาพ!!!" สิ่งที่อ่านไม่ได้พิมพ์ผิดแต่อย่างใด เพราะแทบทุกคนสลบกันหมด หลับเป็นตายเลย มีแค่บางคนที่ยังรอดชีวิตอยู่ได้ อาจเป็นเพราะอากาศร้อน ร่วมกับระยะทางแต่ละบ้านค่อนข้างไกลจากกัน ทำให้ใช้แรงกันเยอะ อาจดูเป็นเรื่องที่ไม่จริงจังและดูขี้เกียจ แต่เชื่อเถอะครับ ฝืนทำต่อไป งานก็ไม่มีประสิทธิภาพเฉกเช่นรถที่ไร้ซึ่งเชื้อเพลิง
หลังจากเติมเชื้อเพลิงกันเรียบร้อย เครื่องยนต์ของกลุ่มเราก็ได้เดินเครื่องอีกครั้ง เวลาตอนนั้นก็ประมาณ 16.00 น.
พวกเราได้ดูข้อมูลที่ได้มากันอีกครั้ง แล้วรู้สึกว่าแบบสอบถามของเรานำไปใช้ในทางปฏิบัติได้ค่อนข้างลำบาก เหตุผลคือ
1. ชาวบ้านรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างรบกวนชีวิตของพวกเขา แม้ว่าเราจะแจ้งให้ทราบถึงวัตถุประสงค์ของพวกเราแล้ว เพราะใช้เวลาทำค่อนข้างนาน
2. ชาวบ้านยังมีความรู้ในเชิงลึกของเบาหวานค่อนข้างน้อย อาจเป็นเพราะหมอๆเราใส่ความรู้ให้คนไข้มากเกินไปจนเกินที่จะรับไหวหรือคนไข้ไม่อยู่ในสภาพที่จะรับข้อมูลจากเราในตอนนั้น ทำให้เราไม่รู้ว่าสิ่งที่คนไข้ตอบกับเรามานั้นเพราะรู้จริงหรือเราถามนำ แปลผลได้ลำบาก บางคนก็ตอบว่าจำไม่ได้อย่างเดียวเลย
3. คำถามที่เราถามคนไข้นั้น ค่อนข้างเป็นศัพท์ที่เป็นทางการ จนบางครั้งคนไข้ฟังแล้วไม่เข้าใจและพวกเราก็ไม่รู้ว่าจะถามคนไข้อย่างไรดี ทำให้คำตอบที่ได้อาจผิดเพี้ยนไปจากความเป็นจริงของคนไข้
4. คนไข้ส่วนใหญ่ที่เราไปสัมภาษณ์เป็นคนไข้สูงอายุ ฉะนั้นการฟังอาจมีปัญหา สื่อความกันแล้วเกิดความเข้าใจผิดได้ง่าย ร่วมกับความคิดอ่านที่ช้าลง ทำให้คำตอบที่เราได้อาจไม่ใช่สิ่งที่แบบสอบถามของเราคาดหวังไว้
เราจึงโทรศัพท์ไปปรึกษากับอ.อุไร (แพทย์เวชกรรมสังคมของรพ.พระปกเกล้า จันทบุรี) ในเรื่องแบบสอบถามนี้และเรื่องข้อมูลอื่นๆที่ยังไม่ชัดเจน เช่น จำนวนคนไข้ในชุมชนที่รวบรวมจนถึงปัจจุบัน เป็นต้น ในระหว่างที่คุยกับอาจารย์อยู่นั้น พวกเราบางส่วนก็ได้แบ่งงานกันเรื่องการทำรายงานและโครงการที่เราจะทำกันในชุมชนแห่งนี้ จนได้ข้อสรุปว่า "ควรจะทำการตรวจคัดกรองผู้ป่วยในชุมชนนี้ใหม่ ร่วมกับจัดกิจกรรมตามที่พวกเราคิดไว้เหมือนเดิม"
จากผลสรุปก็ค่อนข้างทำให้พวกเราอึ้งพอสมควร เพราะตอนแรกที่เราได้ข้อมูลมา ชุมชนนี้มีการตรวจคัดกรองได้สูงถึง 92% พวกเราก็เลยจะเน้นไปทางการทำกิจกรรมกับผู้ป่วย สิ่งนี้จึงเป็นสัญญาณเตือนภัยให้แก่กลุ่มเราว่า งานนี้ไม่ใช่งานเล็กๆแล้ว ต้องทุ่มเทแรงกายและแรงใจให้มากกว่านี้
สิ่งที่พวกเราประสบในวันนี้สอนพวกเราว่า "โลกนี้ไม่มีสิ่งที่ถูกใจเราและตรงกับที่เราวางแผนไว้ทุกอย่าง ต้องใช้ความรู้ความสามารถของเราในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าให้ได้" เป็นประสบการณ์ที่ดีและมีค่ามากสำหรับพวกเราเลยทีเดียว พวกเราจะเก็บความทรงจำแบบนี้ไว้เป็นบทเรียนเพื่อพัฒนาตนเองในอนาคตครับ =w=b
ต่อไปจะเข้าสู่ช่วงเย็นในวันนี้แล้วนะครับ ขอจบการเล่าสู่กันฟังในครึ่งบ่ายไว้เพียงเท่านี้ครับ (^o^)/
by Kiba-kun
ตอนนี้คุณหมอได้เรียนรู้แล้วว่าแบบสอบถามนั้นไม่เหมาะกับบริบทของหมู่บ้าน
แต่การจะตอบคำถามของตัวเองเมื่อวาน จะได้คำตอบโดยวิธีใดให้เลือกบ้าง อะไรเป็นไปได้?
การทบทวนตนเอง(กลุ่ม)ใหม่ว่า
"ก่อนเราจะช่วยคนในหมู่บ้านนี้ให้มีสุขภาพดีขึ้น
มีพฤติกรรมเสี่ยงต่อเบาหวานความดันน้อยลง
เราต้องรู้อะไรบ้าง"
อาจทำให้งานเราชัดเจนขึ้นครับ