เราจึงตกลงร่วมกันว่าจะปล่อยให้เด็กๆ เติบโตอย่างมีคุณค่าด้วยพัฒนาการสมวัย พ่อแม่ก็แค่ 'ยืนหลบอยู่หลังเสา' เฝ้าดูเธอเติบโตไปตามวัย เราจะแสดงตัวเมื่อจำเป็นเท่านั้น!

28 ธ.ค.56 เช้านี้บริหารสมองด้วยบทความใน GTK เช่นเคย สะกิดใจที่บทความ 'สอนเด็กให้เป็นคนดี : ๑๐. ความเห็นใจ(๑)เข้าใจระดับพัฒนาการของด็ก' โดย ศ.นพ.วิจารณ์ พานิชเขียนไว้เมื่อ 8 เม.ย.56 เนื้อหาย่อหน้าหนึ่งกล่าวถึง "สื่อสับสน" (mixed message) (หรือพูดอย่างทำอีกอย่างนั่นเอง) ที่พบในความสัมพันธ์ระหว่างกันในชีวิตประจำวัน

ดิฉันนึกถึงคำพูดลูกสาวคนรองที่ส่งมาทางไลน์ครอบครัวเมื่อวานนี้ว่า

"ปีใหม่ พี่ๆ ในห้องเขานัดกินข้าวเย็นกัน ก็กินเหล้านั้นแหละ อายไม่ไปหรอก ขี้เกียจไปดูแลคนเมา"

ดิฉันก็นึกสงสัยอยู่ในใจว่าเธอจะเหลีกเลี่ยงได้หรือ? ในสภาพห้องเรียน ป.โท class room เล็กๆ ที่สมาชิกมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน สนิทสนมจนรู้จักที่พักอาศัย สถานที่หลบภัย-พักใจ และสถานที่พอใจชอบไปบ่อยๆ ..

ก็เตือนตนเองว่าใจเย็นๆ ไว้ 'อย่าแสดงตัว' คำที่ดิฉันกับสามีคอยพูดเตือนกัน เมื่อฝ่ายหนึ่งประเมินว่าลูกตัดสินใจอย่างใดอย่างหนึ่งที่สุ่มเสี่ยงเกินไป แล้วเข้าไปตัดสินใจให้ แม้ผลจะออกมาดี แต่ลูกจะไม่เกิดการเรียนรู้ ไม่มีพัฒนาการของตนเอง ซ้ำร้ายจะเรียนรู้ว่าเดี๋ยวพ่อหรือแม่ก็จัดการให้ จะเสียหายในระยะยาว เราจึงตกลงร่วมกันว่าจะปล่อยให้เด็กๆ เติบโตอย่างมีคุณค่าด้วยพัฒนาการสมวัย พ่อแม่ก็แค่ 'ยืนหลบอยู่หลังเสา' เฝ้าดูเธอเติบโตไปตามวัย เราจะแสดงตัวเมื่อจำเป็นเท่านั้น! ครั้งนี้ก็ถือเป็นโอกาสประเมินทักษะปฏิเสธ ทักษะชีวิตที่สำคัญของมนุษย์คนหนึ่งของลูกก็แล้วกัน ดิฉันสงสัยได้ไม่นาน ก็มีไลน์เข้ามาอีกว่า

"อายอยู่ห้องสมุดใต้ดินนะ เขาจะได้ตามไม่ได้ .."

หากคุณเป็นแม่ คุณจะรู้สึกอย่างไร? ดิฉันรู้สึกโล่งใจค่ะ ที่เธอ 'รู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง' ไม่ต้องชื่อชวนก็หลีกภัยได้ .. แต่ไม่รู้สึกประทับใจกับวิธีการของลูกนัก เป็นแม่น่ะหรือ บอกว่า "ไม่" คำเดียว ครั้งเดียวด้วย อย่ามาตื๊อเสียให้ยาก แม่ถึงกร้าวจนไม่น่ารัก .. สรุปวิธีการนี้ดีแล้วสำหรับลูก เด็กสาวอายุน้อยที่สุด มีประสบการณ์ชีวิตน้อยที่สุดในห้องเรียน

คิดได้เพียงเท่านี้ก็มีโทรศัพท์จากลูกสาวคนโต

เธอถามว่าแม่ว่า "ทำอะไรอยู่" ก็คุยโทรศัพท์น่ะซิถามได้ "ปาป๊ะทำอะไร" ปาป๊ะเธอหรือ กำลังล้างจานอยู่ "จานเยอะเหรอ ปาป๊ะถึงช่วยแม่ล้างจาน" ก็ .. ไม่มากหรอก ไม่ถึง 10 ใบ แต่มีแก้วน้ำ กระทะ ตะหลิว อย่างอื่นอีก 2-3 ใบ ดิฉันได้ทีก็ฟ้องลูกว่า "ป๊ะว่าแม่ล้างจานผิดหลักการ แม่เลยให้ล้างเอง" ลูกสาวเกิดอาการงง ถามว่า "ล้างจาน ต้องมีหลักการด้วยเหรอ" ดิฉันก็แกล้งพูดกับลูกดังๆ ให้สามีได้ยินว่า

"แม่ไม่รู้หรอก ถ้ารู้แม่จะทำผิดหลักการเหรอ ป๊ะเอาไม้บรรทัดของป๊ะมาวัดแม่ ทีป๊ะทำกับข้าว แม่ไปช่วยก็ว่าป๊ะมีวิธีการของป๊ะ ไม่ให้แม่ช่วย พอแม่ล้างจานก็มาว่าผิดหลักการ แม่ไม่ไล่ป๊ะหนีหรอก ให้ทำเองซะจะได้จบเรื่อง เรื่องมากนัก"

ลูกสาวรู้ทัน รีบสวนกลับทันทีว่า "แม่ก็เลยไม่ต้องทำ เหมือนที่ไม่ต้องซักผ้า รีดผ้า ไม่ต้องกวาดบ้านถูบ้าน" ใช่แล้วลูกรัก.. แม่ไม่ใช่เปปซี่จะได้ดีที่สุด ชีวิตแม่ก็แค่คอยเฝ้าระวังไม่ให้ป๊ะ 'แสดงตัว' เท่านั้นเอง ไม่ยากหรอกค่ะ ก็แค่ 'สร้างสวนให้กระต่าย' เล่น เทคนิคการเบี่ยงเบนความสนใจให้กระต่ายมันยุ่งๆ กับสวนที่เราสร้างให้ ก็จะไม่ไปวุ่นวายกับสิ่งที่เราไม่ต้องการให้ยุ่ง ได้ผลสำหรับสามีดิฉันเสมอค่ะ.. ท่านใดจะนำเทคนิคนี้ไปใช้ก็ได้นะคะ ไม่ต้องขออนุญาต ดิฉันก็ลอกเลียนเขามาอีกที

ขออนุญาตจบนะคะ เพราะสามีสุดที่รักเปิดประตูเข้ามาทักทายว่า "อ้าวคิดว่ายังไม่ตื่น ออกมากินโจ๊ก ทำเสร็จแล้ว" อย่าอิจฉาดิฉันนะคะ หมูอ้วนแก่ๆ ก็ต้องมีคนเข้าใจคอยดูแลอย่างนี้ค่ะ