คารวาลัยแด่ วสุ สุฉันทบุตร

 

แว่วขลุยโหยหวนหาพาร่ำไห้
น้ำตาไหลลงรินยินเสียงร่ำ
ไฉนเล่าเผ่าไทยช่างใจดำ
ทารุณกรรมเข่นฆ่าประชาชน

 

วางดอกไม้ไหว้ลาอีกคราหนึ่ง
ครุ่นคำนึงถึงถึงคราน้ำตาหล่น
กลางลมหนาวคราวนี้ที่มืดมน
เราทุกคนเอ่ยคำว่าอำลา

 

มองดวงเทียนวูบไหวในลมหนาว
แหงนดูดาวพราวส่องให้มองหา
กลางแสงนวลยวนใจใต้ดารา

ส่องแสงมาชี้ทางสว่างเรือง

 

น้ำตาเทียนหยดลงตรงแผ่นพื้น
น้ำตาชื่นเปียกใจไปทุกเรื่อง
เขาจากไปใช่ว่าจะเปล่าเปลือง
เป็นดาวเรืองเริงแรงเป็นแสงทอง

 

อำลาแล้ว “วสุ สุฉันทบุตร”

สู่แดนทิพย์บริสุทธิ์อันผุดผ่อง

ทำหน้าที่ดีงามตามครรลอง

ขอยกย่องยิ่งใหญ่ในเกียรติยศ

 

จึงจดจารจารึกบันทึกไว้

อยู่กลางใจให้จำแทนกำสรด

อุดมการณ์วันนี้ไม่มีลด

ถ้วนทุกบทไม่ท้อทำต่อไป