หิ่งห้อย

หิ่งห้อย

กะพริบแสงแข่งจันทร์สวย

เดินบินด้วยปีกทั้งเทียวท่อง

ระยิบระยับชวนตามอง

ยามลมต้องเล่นลู่ลม

 

หิ่งห้อยตัวน้อยนิด

ไร้ภัยพิษในคืนห่ม

เปล่งประกายให้ได้ชม

จากก้นบ่มจนสุกสกาว

 

ดั่งดาวที่ทอแสง

มิปันแบ่งแข่งขันก้าว

จันทรายังพริบพราว

ร้อนฝนหนาวบ่ห่อนแรง

 

เป็นคนให้เต็มขั้น

หิ่งห้อยจันทร์คือนัยแฝง

โลกนี้มี มืด-แจ้ง

มีอ่อน-แข็ง ให้เรียนรู้.

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Black Poem



ความเห็น (0)