วันนี้ดิฉันได้เรียนเกี่ยวกับRole playหรือการแสดงบทบาทสมมติ เมื่ออาจารย์สอนบรรยายเสร็จแล้ว อาจารย์ก็ให้นักศึกษาแสดงบทบาทสมมติกันในห้อง โดยให้นักศึกษานั่งล้อมวงแล้วจะมีตัวแทนเป็นผู้เล่าเรื่องของตนเองในหัวข้อที่ว่า “เมื่อย้อนกลับ3-4ปี เราอยากทำ/แก้ไขอะไร หรืออยากบอกอะไรใคร”

                ซึ่งเมื่อเพื่อนออกไปเล่าเรื่องตัวเองแล้ว อาจารย์ก็จะให้มีการแสดงบทบาทสมมติ มีบทแสดงจากเรื่องที่เพื่อนเล่าไปที่มีผู้กำกับเป็นเจ้าของเรื่องเอง และมีตัวละครคือตัวแทนจากเพื่อนๆ การแสดงก็มีทั้งอารมณ์สุข ทุกข์ ร้องไห้ ดราม่า ไม่ต่างจากละครที่ดูตามทีวีไม่แพ้กันเลย เผลอๆอินมากกว่าด้วยซ้ำ(อาจเป็นเพราะเราอยู่ในเหตุการณ์ด้วยหรือเปล่านะ ^^ )

                เมื่อจบการแสดงบทบาทสมมติแล้ว ก็จะมีการFeedback การอภิปรายร่วมกัน ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน โดยเมื่อเพื่อนคนนี้กลับมานั่งล้อมที่เดิม ดิฉันก็ได้สอบถามถึงความรู้สึกว่ารู้สึกอย่างไรบ้าง เพื่อนก็ได้ตอบกลับมาว่า มันรู้สึกโล่งอกโล่งใจขึ้นมากกับเรื่องที่เราอัดอั้นใจมานาน ที่ไม่กล้าแสดงความรู้สึกนั้นออกไป มี

                และดิฉันหวังว่าจากการแสดงความคิดเห็น ข้อคิดต่างๆของเพื่อนๆ จะทำให้เพื่อนคนนี้ได้เข้าใจว่าบนโลกใบโตนี้ไม่ได้มีแต่เพียงเขาคนเดียวน่ะที่เคยอยู่ในโลกใบเล็กๆที่ตัวเราสร้างขึ้นมาปิดตัวเอง มันอยู่ที่เราต่างหากว่าจะสามารถหาทางออกให้กับตัวเองอย่างไรและตัวเธอเองก็ไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย อันที่จริงแล้วยังมีคนอื่นๆที่อยู่รอบๆตัวเรายังคอยห่วงใยเราเสมอ ถึงแม้วันนี้เราอาจจะยังไม่เข้าใจมันนัก แต่สักวันเมื่อเราโตขึ้นอาจด้วยสภาพแวดล้อมที่เราอยู่ หรือประสบการณ์ที่ผ่านตัวเรามามากๆ ถ้ามองในแง่บวกมันก็จะเป็นการเพิ่มภูมิคุ้มกันให้กับตัวเราเองก็ได้ และเราก็คงจะอยู่กับมันได้มากขึ้น โลกข้างนอก(ตัวเธอ)นั้นก็ไม่ได้เลวร้ายเกินไปหนักหรอก การได้อยู่กับตัวเองเพื่อที่จะเรียนรู้และสำรวจความรู้สึกนั้นของตัวเองก็เป็นสิ่งที่ได้จากการทำกิจกรรมในครั้งนี้ และยังมีหนทางที่จะแก้ไขข้อขับข้องใจที่เก็บไว้มานานให้สามารถนำไปใช้ได้กับเหตุการณ์ที่เธอเคยประสบได้

                จากกิจกรรมที่ได้ทำลงไปหากมองในแง่ของกิจกรรมบำบัดแล้ว เราจะมีบทบาทในการช่วยให้ผู้ป่วยได้อยู่กับความรู้สึก here&now มากกว่าไปยึดติดกับอดีต ให้เข้าใจพฤติกรรมผู้อื่น ให้ผู้ป่วยได้เรียนรู้และเข้าใจถึงความรู้สึกของผู้อื่น ช่วยให้Self-esteemของผู้ป่วยกลับมา เพิ่มความสามารถในการกล้าที่จะเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ต่างๆ ฝึกการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า การอยู่ร่วมในสังคมกับผู้อื่น และให้ผู้ป่วยใช้ความคิดก่อนที่จะกระทำอะไรลงไป เป็นต้น โดยผ่านกิจกรรมการแสดงบทบาทสมมติดังกล่าว เพื่อใช้ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมและความคิดของผู้ป่วย

                โดยจะบำบัดในผู้ป่วยที่มีปัญหาเรื่องเครียด ติดยาเสพติด ถูกละเมิดสิทธิต่างๆ ไม่กล้ารักษาสิทธิตน กลุ่มผู้ต้องขังในเรือนจำ เด็กพิเศษที่เรียนรู้ยาก ผู้ป่วยที่ต้องการฟื้นฟูจิตใจ ผู้ป่วยที่มีปัญหาครอบครัว และผู้ป่วยจิตเวชที่มีระดับego functionในระดับกลางถึงสูงแล้ว เป็นต้น