การสร้างภูมิคุ้มกันให้เกิดขึ้นกับเยาวชน เป็นวิธีให้การศึกษาที่ดีในสังคมที่เต็มไปด้วยสิ่งมอมเมาต่าง ๆ
หลายคนยอมรับว่าการฝึกสมาธิจะช่วยให้จิตใจได้พักผ่อน ทำให้คลายจากความตึงเครียด และเกิดพลังขึ้นอย่างประหลาด ดังนั้น จึงมีคนเป็นจำนวนมากสนใจเข้าร่วมกิจกรรมนี้ บ้างก็เรียนรู้และฝึกปฏิบัติกับพระอาจารย์เจ้าสำนักต่าง ๆ หรือบางคนก็ศึกษาจากเอกสารแล้วฝึกด้วยตนเอง บ้างก็ฟังจากวิทยุ โทรทัศน์ ฯลฯ ก็แล้วแต่ใคร่จะถนัดหรือสนใจอย่างไร ซึ่งต่างก็มีเป้าหมายเดียวกันคือ ทำให้เกิดสมาธิ จิตใจสงบเยือกเย็น วิธีการของเจ้าสำนักต่าง ๆ ที่ใช้ก็เหมือนกันบ้าง ต่างกันบ้าง บางแห่งก็ใช้ท่องพุท – โธ ยุบหนอ – พองหนอ นับตัวเลข นับลูกประคำ เดินจงกรม เป็นต้น ซึ่งโดยสาระหลัก ๆ ก็เหมือนกัน คือ การกำหนดลมหายใจเข้า ลมหายใจออก จะต่างกันตรงอุบายที่ใช้ในระหว่างกำหนดลมหายใจเท่านั้น การฝึกสมาธิดูผิวเผินเหมือนกับเป็นเรื่องง่าย แต่จริง ๆ แล้วเป็นเรื่องยากพอดูเชียวละ เพราะการจะทำให้จิตมีสมาธิในท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่วุ่นวาย อึกทึกครึกโครมร้อนอบอ้าว หรือมีกลิ่นไม่สะอาด ย่อมเป็นมารผจญการฝึกสมาธิอย่างมาก ดังนั้น สำนักต่าง ๆ จึงพยายามจัดบรรยากาศให้เอื้อต่อการฝึกสมาธิให้มากที่สุด เช่น สำนักปฏิบัติธรรมหรือสวนป่า เป็นต้น แต่เราจะหาบรรยากาศที่ดีในสภาพสังคมที่สับสนวุ่นวายในยุคปัจจุบันนั้นค่อนข้างจะเป็นไปได้ยาก ดังนั้น เราจึงต้องพยายามหากลวิธีที่จะฝึกสมาชิกให้ได้ในทุกหนทุกแห่ง หลวงพ่อท่อน แห่งจังหวัดเลย เป็นพระอาจารย์ผู้หนึ่งที่คิดค้นอุบายที่จะสร้างสมาธิให้ได้ในทุกที่และทุกโอกาส หลวงพ่อท่อนท่านเล่าว่า เวลาท่านเดินธุดงค์ไปในที่ต่าง ๆ ได้ยินเสียงนกร้อง เสียงสุนัขร้องเห่าหอน เสียงคนพูดคุย ทะเลาะกัน หรือเสียงเครื่องจักรเครื่องยนต์ต่าง ๆ ท่านจะพยายามปรับเสียงเหล่านั้นให้เกิดประโยชน์ต่อการกำหนดลมหายใจเข้าออก เพื่อสร้างสมาธิให้เกิดขึ้นเสมอ ครั้งหนึ่ง หลวงพ่อท่อนธุดงค์ไปในช่วงงานตรุษสงกรานต์ของชาวบ้าน ซึ่งเขามีงานฉลองเล่นรำวงกันตลอดคืน “ โจ๊ะ พรึม พรึม พรึม โจ๊ะ พรึม พรึม” เสียงโทนเสียงกลองดังกระหื่มไม่ขาดระยะ นาน ๆ เข้าหลวงพ่อท่อนก็เริ่มหงุดหงิดและพยายามหาวิธีกำจัดเสียงมารผจญเหล่านั้น “ โจ๊ะ พรึม พรึม พรึม โจ๊ะ พรึม พรึม” หลวงพ่อจึงแปลงเสียงกลอง มากำหนดลมหายใจเสียใหม่ว่า “ทำ จริง จริง ได้ ผล จริง จริง... ทำ จริง จริง ได้ ผล จริง จริง...” ท่านท่องซ้ำแล้วซ้ำอีก จนกลบเสียงกลองให้หายไปในความรู้สึก และเกิดสมาธิในที่สุด....
