คนรุ่นเก่าที่ไม่เคยได้รับสื่อและความบันเทิงหลากหลายเหมือนปัจจุบันนี้อาจจะเคยอ่านนิยายกำลังภายในเรื่อง มังกรหยก ที่แปลโดย ว ณ เมืองลุง อาจจะอ่านทั้งวันจนข้ามคืนเพื่อติดตามเรื่องอย่างมีอรรถรส 

แต่เมื่อมาดูหนัง หนังกรหยก รู้สึกว่าไม่สะใจอย่างที่คิด เห็นบุคลิตตัวละครไม่สูงส่ง ล้ำลึก หรือฉากที่มีมนต์ขลังเหมือนที่ได้จินตนาการไว้ตอนอ่านหนังสือ ทั้งๆที่การอ่านหนังสือ ไม่ได้มีดนตรีประกอบและมีเอฟเฟคที่ทำให้เร้าใจแต่อย่างใด

เหมือนกับการสอน การบรรยาย หรือจัดเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในสมัยนี้ มีอุปกรณ์ทันสมัยเพื่อประสงค์จะสื่อให้ผู้เข้าร่วมให้ได้รู้รายละเอียดมากที่สุด ซึ่งมีทั้งนิทรรศการ เพาเวอร์พ๊อยท์ เอกสารและแผ่นพับ จนผู้ฟังผู้เรียนไม่ต้องคิด เลยไม่เกิดกระบวนการคิดและเกิดจินตนาการไปประยุกต์หรือพัฒนาไปใช้ในชีวิตจริง เมื่อไปเจอภาวะในสนามจริงขาดทักษะที่จะรับมือก็จอดไม่ต้องแจว

โดยที่คนเรียนคือคนเดิมซึ่งเป็นคนไทยเผ่าพันธุ์นี้และตัวจริงเสียงจริง แต่คนสอนได้พัฒนาไปตามระบบโลกาภิวัฒน์ แต่ผลปรากฏว่าคุณภาพการศึกษาตกต่ำโดยที่นักเรียนหรือผู้เรียนตกเป็นจำเลย หรือว่าผู้สอนอาการน่าเป็นห่วงกันแน่