ผู้เขียนรู้สึกเหงาทุกทีเวลาเจ็บไข้ได้ป่วย วันนี้เจ็บเล็บที่หัวแม่มือขวาเพราะเมื่อคืนขาดสติรีบร้อนไปหน่อยหรือมากเลยกืไม่รู้ ปิดประตูรถหนีบมือตัวเอง เลือดคั่งใต้เล็บทันที

  ความเจ็บปวดไม่ว่าอวัยวะใด ก็มีเท่ากัน.  สมัยเด็กๆถ้าโดนแบบนี้ แค่อ้าปากร้องก็จะมีแม่มีพี่มารุมดูแลกัน ไม่ว่าจะแผลเล็กแผลใหญ่ก็ได้รับการปลอบโยนทั้งสิ้น ไม่มีใครตำหนิดุว่าอะไร ผู้เขียนเป็นลูกเล็กตั้ง7ปี กว่าจะมีน้องตามมาอีก3คน อย่างนี้เลยได้รับบริการดีๆนานหน่อย

   ความเจ็บป่วยเกิดขื้นจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่ความรู้สืกผิดแผกไปตามกาลเวลา อาจเป็นเพราะมีวิชาความรู้ในเรื่องการดูแลความเจ็บป่ายได้ หรืออาจเพราะโตเกินกว่าจะร่ำร้องหาคนปสอบโยน หรือผู้เขียนไม่เหลือคนในอดีตอีกแล้ว

การได้อยู่กับตัวเองตามลำพังในยามนี้ก็ดีเหมือนกัน ได้เห็นสภาวะที่มีสติเพิ่มขึ้นกับการที่ต้องทำอะไรช้าลง ระมัดระวังพิ่มขึ้น และได้มีโอกาสคิดถึงหลายๆคนในอดีต ที่สร้างความประทับใจไว้ไมรู้ลืม

เวลาอาจพาเราไปให้ห่างไกลกันทุกที แต่ในความสำนึกเราอยู่ใกล้กันตลอดไป


16/07/2556

ตันติราพันธ์