หลายครั้งฉันพยายามบอกกับตัวเองว่า  การทำความดีไม่ต้องรอให้ใครบอก  

แต่มันอยู่การตั้งใจทำ  แม้ผลที่ออกมามันจะไม่ได้ดีอย่างที่เราคิด  ก็ต้องทำใจ  แล้วฉันก็พยายามเข้าใจและทำใจ

วันนี้ก็ไม่แตกต่างเช่นกับวันอื่นๆ  สิ่งที่ฉันต้องปฏิบัติทุกเช้า  คือ  การมาก่อนแปดโมงเช้าเพื่อมาเปิดให้บริการกับห้องสมุดเล็ก ๆ แม้จะไม่สวยหรู  เหมือนห้องสมุดมีชื่อหลายแห่ง  แต่นั่นคือ  หน้าที่ของบรรณารักษ์ที่ต้องปฏิบัติและพร้อมจะให้บริการ  สิ่งหนึ่งที่ฉันทนดูไม่ได้  คือ  การทำความสะอาดสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด  เพราะห้องสมุดสะอาดนั่นหมายถึงคุณพร้อมที่จะให้บริการ  แม้หน้าที่ทำความสะอาดจะไม่ใช่หน้าที่โดยตรงสำหรับดิฉัน  แต่ดิฉันก็อดที่จะไม่ทำไม่ได้  เพราะถ้ารอคนทำหน้าที่มาทำจริงๆ  ห้องสมุดของฉันคงไม่มีวันพร้อมที่จะให้บริการ  

ฉันทำความสะอาดโดยเริ่มจากการกวาดพื้น  ถูพื้น  ขัดห้องน้ำ  เมื่อทุกอย่างพร้อมเสร็จฉันก็พร้อมที่จะปฏิบัติหน้าที่หรือสวมหมวกใบจริงของดิฉัน  นั่นคือ  หมวกความเป็นบรรณารักษ์  ซึ่งไม่ใช่ตำแหน่ง  "แม่บ้าน"  ที่ใครหลายคนตั้งใจให้ฉายาฉัน  

วันนี้ก็เช่นกัน  ฉันได้ฉายาจากผู้แวะมาพักพิงกลุ่มใหม่  ซึ่งไม่ใช่กลุ่มที่มีเจตนามาใช้บริการห้องสมุดแต่เห็นห้องสมุดเป็นทางผ่าน  เพื่อไปร่วมกิจกรรมโครงการหนึ่งของ  กศน.  ซึ่งเกี่ยวข้องกับคนพิการ  หลายคนมาลุมล้อมกันด้านหน้าห้องสมุด  ซึ่งฉันก็ยังปฏิบัติหน้าที่ทำความสะอาดของฉัน  ณ  ชั่วขณะเวลานั้นได้มีผู้ปกครองของคนพิการท่านหนึ่งเดินเข้ามาหาดิฉัน  แล้วถามว่า  "แม่บ้าน"  ห้องน้ำเข้าใช้บริการได้หรือยัง  ฉันตอบกลับไปว่าใช้ได้แล้วค่ะ  เชิญด้านใน  ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันจะได้ยินคำกล่าวทักเช่นนี้  

สิ่งหนึ่งที่ฉันถามตัวเองตลอดเวลา...คนเราดูกันที่ภายนอกจริง ๆ  เหรอ  บางคนฉันอยากให้เค้าเดินไปที่บอร์ดบุคลากรบ้าง...เค้าจะได้เข้าใจกันว่าฉันไม่ใช่  "แม่บ้่าน"   ฉันตำแหน่งดีกว่าใครหลายคนที่พวกเค้ากำลังยกมือไหว้กัน