"ความสุขเล็กๆ ในวันทำงานของฉันวันนี้ "


เช้าวันนี้..

ขณะที่ฉันกำลังนั่งจิ้มโทรศัพท์ บนระเบียงบันไดทางขึ้นอาคารเรียน และใจจดใจจ่อกับโปรแกรมแต่งรูปตัวใหม่  ที่นักเรียนสอนฉันมาไม่กี่นาทีนี้  ความน่าตื่นเต้น น่าสนใจและลูกเล่นที่เเแปลกใหม่  ที่คุณครูรุ่นกลางเก่ากลางใหม่อย่างฉันตามไม่ทันบ้างทันบ้าง ทำให้ฉันลืมสนใจผู้คนและเมฆหมอกฝนอย่างสิ้นเชิง

และแล้ว...ขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับลูกเล่นใหม่ๆ ที่มันทำให้คนหน้าตาอย่างฉัน ดูดีในพริบตา โดยไม่ต้องแต่งหน้าแต่งตาหรือไปเจ็บตัว หรือเสียเงินกับสถานเสริมความงาม แพงๆ เป็นการแต่งสวยอย่างประหยัดว่างั้น..อิอิ...ฉันต้องสะดุ้งตื่นตกใจจากภวังค์เมื่อเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ เดินเข้ามาใกล้ๆแล้วยกมือไหว้อย่างสวยงาม พร้อมกับพูดว่า "สวัสดีครับครู" เราหันไปมอง แล้วยิ้มหวานให้ ตอบว่า " สวัสดีค่ะ" แล้วหันไปจิ้มโทรศัพท์ต่อ เด็กผู้ชายคนนั้นก็ยังยืนยิ้มที่เดิมพร้อมชวนเราคุยว่า

 "คุณครูครับ คุณครูสอนวิชาอะไรครับ"

 เราตอบว่า " วิชา>>>ค่ะ  "

 "คุณครูสอนชั้นอะไรครับ"

เราตอบ "ชั้นมัธยมปลายค่ะ"

"ม.ปลายชั้นอะไรครับ"

"ม. 5-6 ค่ะ"

จากคำถามที่เขาถามทำให้เราอดเงยหน้ามองเค้าไม่ได้ เค้าเป็นนักเรียนชายตัวน้อยๆ แต่งตัวเรียบร้อย หน้าตาน่ารัก

เราเลยถามต่อว่า "แล้วหนูเรียนชัึ้นไหนลูก"

เขาตอบว่า " ม. 1 ครับ"

เรายิ้มหวานให้ 1 ทีแล้วก็ก้มหน้าก้มตาจิ้มโทรศัพท์ต่อเดี่ยวความรู้ขาดตอน ฮ่าๆ...

เขายืนที่เดิมแล้วพูดให้เราหันไปหาอีกครั้งพร้อมพูดว่า

"คุณครูครับ ผมอยากเรียนกับคุณครูครับ"

โอ้ว!!!!!พระเจ้าช่วย...เด็กคนนี้ช่างพูดดีเสียนิกระไร ? เราหยุดจิ้มโทรศัพท์ชั่วขณะ แล้วหันไปยิ้มหวานมากๆ แล้วพูดว่า "รออีกนิด ขึ้น มัธยมปลายหนูก็ได้เจอครูแล้วค่ะ ถึงตอนนั้นหนูอาจจะไม่พูดแบบนี้ก็ได้นะคะ"

เด็กคนนั้นตอบว่า "ไม่หรอกครับ ผมได้ยินว่าเรียนกับคุณครูแล้วสนุก ผมอยากเรียนครับ"

โอ้วว้าววว!!!!!เด็กแค่ม.1 เพิ่งเข้ามา จะมาได้ยินกิตติศัพท์อะไรเราขนาดนั้น..ยิ้มหวานนนนนนนนนน...หน้าบานกว่าเดิม..แล้วตอบเบาๆว่า.."ค่ะ ครูจะรอสอนหนูนะ"

ว่าแล้วเขาก็ขอตัวขึ้นไปเรียนต่อ ส่วนเราก็นั่งจิ้มโทรศัพท์ต่อไป..อย่างเมามัน..

ผ่านไปไม่กี่นาที หมดเวลาเรียนคาบแรก ห้องนี้ก็เดินลงมาจากตึก เด็กคนดังกล่าวก็มากับกลุ่มเพื่อน แล้วเข้ามาทัก ยกมือไหว้อย่างสวยงามเหมือนเดิม พร้อมกล่าว "คุณครูครับ สวัสดีครับบบบบบบบบบบ" คิคิ!!!เรายิ้มแก้มปริ..เจอเด็กนักเรียนแบบนี้สอนตายเลยช้านนนนน...กำลังใจจากนักเรียนตัวน้อยๆที่บริสุทธิ์ทำให้เราอารมณ์ดีทั้งวัน..สอนหนังสืออย่างเบิกบาน จิตใจสดชื่นชุ่มฉ่ำ ดังน้ำฝนที่หยดรินเบาๆ สร้างความเย็นสบายให้กับผู้คนบนแผ่นดินแห่งนี้..ขอบคุณนะ..นักเรียนตัวน้อยของฉัน..นายได้สร้างกำลังใจ และความสุขให้กับคนๆหนึ่งโดยที่ไม่ต้องซื้อหาด้วยเงินทองอะไรเลย..ขอบใจในมิตรภาพ..ที่สร้างให้กับครูคนหนึ่ง..ที่นับวันเจอแต่เรื่องราวมากมาย ให้ปวดหัว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เพื่อนร่วมงาน นักเรียนจอมป่วน เรืองครอบครัว และ ฯลฯ 

นี่กระมังเขาว่า..ความสุข..อยู่ที่ใจ..หาใช่สิ่งอื่นใด..

บางครั้งเงินทองมากมาย ก็หาสุขใจ..แท้จริงไม่..

กำลังใจ และรอยยิ้มที่ได้มา..มาจากความจริงใจที่อยู่ข้างใน..

ช่างอิ่มเอมใจจริงๆ..ขอบคุณความสุขเล็กๆ..ครูจะทุ่มเทพลังความรู้และความคิด เพื่อพัฒนาพวกหนูให้เติบใหญ่เป็นคนดีสังคมต่อไปในภายภาคหน้า อย่างเต็มกำลังความสามารถ ..ด้วยหัวใจค่ะ...

หมายเลขบันทึก: 539979เขียนเมื่อ 20 มิถุนายน 2013 15:21 น. ()แก้ไขเมื่อ 20 มิถุนายน 2013 15:21 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (2)

ความสุขมันอยู่ที่เราจะเลือกเอาสุขหรือทุกข์มาใส่ใจเราจริงๆเลยนะครับครู       อ่านเเล้วผมอยากกลับไปเป็นเด็กมาเรียนกับครูบ้างจังฮิฮิ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี