ที่สุดของการศึกษาเรื่องพระกรุ คือการศึกษาและได้เห็นสภาพเดิมๆของพระที่อยู่ในกรุ

ที่น่าจะหายากมาก เพราะความ "มือบอน" ของนักเล่นพระ ที่ถือวิสาสะ ว่า สมบัติของโลกชิ้นต่างๆที่ครอบครองอยู่นี้ เป็นของตนเอง

เลยถือโอกาสทำลาย ด้วยการล้างทำความสะอาดตามความคิดของตนเอง หรือนำไปใช้จนสึกกร่อน

โดยหารู้ไม่ว่า นั่นคือการทำลายหลักฐานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีของโลก

ดังนั้น กว่าจะเจอสักชิ้น ที่น่าจะมีสภาพเดิมๆจริงๆนั้น ยากจริงๆ

แม้ในพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติก็ยังไม่มีให้ชม ให้ศึกษา

พระซุ้มกอ พิมพ์ขนมเปี๊ยะองค์นี้ ผมได้มาจากกองพระเหมา

ที่เจ้าของสุดท้ายก่อนจะมาถึงผมนั้นเป็นระดับผู้ใหญ่ในกรมทางหลวง ที่เสียชีวิตไปหลายปีแล้ว ทิ้งสมบัติกองนี้ไว้ให้ลูกสาว

 

ลูกเขยที่ชอบเล่นการพนัน ดูพระไม่เป็น ได้นำออกมาให้ผมเหมาชุดย่อยๆ ที่ได้พระซุ้มกอขนมเปี๊ยะมาหลายองค์ แต่มีองค์เดียวที่เลี่ยมพลาสติกมา นอกนั้นเป็นพระองค์เปล่าๆ ล้างมาเรียบร้อย ผมต้องรีบหาตลับใส่ เกรงผิวจะเสียมากกว่าเดิม

ด้านหลังโดยล้างนิดหน่อย ยังเหลือสภาพเดิมๆให้ดูนิดหน่อย

คราบกรุแทบไม่เหลือ คราบน้ำว่าน ยังเหลือให้ดูพอสมควร

ก้อนน้ำว่านที่วงการเรียก "เม็ดไข่ปลา" ยังสวย มีคราบกรุนิดหน่อย

นี่แหละครับ ผิวเดิมๆ ที่เขาพูดกัน แต่ไม่เคยมีของจริงให้ดู

วันนี้ผมนำมาใช้ชมแล้วครับ มีองค์นี้แหละสวยที่สุด

 

อิอิอิอิอิอิอิ