วันที่ ๔ เม.ย. ๕๖ ผมเข้าร่วมประชุมใหญ่ผู้ถือหุ้น ธนาคารไทยพาณิชย์ เป็นการประชุม ในท่ามกลางความชื่นมื่นในความสำเร็จต่อเนื่องของธุรกิจมาเป็นเวลา ๖ ปี ตั้งแต่ผมเข้าไปร่วม เป็นกรรมการธนาคาร โดยที่ในระยะนี้ธุรกิจธนาคารไทยทั้งระบบเติบโต และผลประกอบการดีต่อเนื่อง ทั้งๆ ที่มีวิกฤติต่างๆ เป็นระยะๆ ได้แก่วิกฤติเศรษฐกิจจากธุรกิจเช่าซื้อบ้าน ของสหรัฐอเมริกา ตั้งแต่เมื่อ ๕ ปีที่แล้ว และเศรษฐกิจของสหรัฐฯ ก็ยังไม่ฟื้นจนบัดนี้ วิกฤติเผาเมืองปี ๒๕๕๓ วิกฤติเศรษฐกิจยุโรปที่ดำเนินต่อเนื่องมา ๒ ปีแล้ว เป็นต้น ก่อความพิศวงแก่ผมมาก ว่าเศรษฐกิจไทยเรายืนหยัดท่ามกลางวิกฤติเหล่านี้ได้อย่างอัศจรรย์
ทำให้ผมสรุปกับตนเองว่า ที่เป็นเช่นนี้ได้เพราะระบบธุรกิจของเรามี การกำกับดูแล (Governance) เข้มแข็ง และความเข้มแข็งนี้เพิ่งมาก่อตัวขึ้นหลังจากเราเจ็บปวดกับวิกฤติเศรษฐกิจปี ๒๕๔๐ โดยการริเริ่มของ IOD ที่มีคุณ ชาญชัย จารุวัสตร์ (ผู้ล่วงลับ) เป็นกรรมการผู้อำนวยการ ผมยกย่องคุณชาญชัยเป็นผู้ก่อตั้ง ระบบวิชาการด้าน Corporate Governance ในสังคมไทย และเป็นครูด้านการกำกับดูแลองค์กรท่านหนึ่งของผม
การจัดระบบสังคมที่ถูกต้อง ช่วยสร้างความเข้มแข็งให้แก่สังคม เวลานี้เราจัดระบบสังคมไทย ในภาพใหญ่อย่างถูกต้องหรือไม่????!!!!
ปีนี้ผู้ถือหุ้นจะได้รับเงินปันผลหุ้นละ ๔.๕๐ บาท เพิ่มจาก ๓.๕๐ บาทในปี ๒๕๕๔, ๓.๐๐ บาทในปี ๒๕๕๓, ๒.๕๐ บาทในปี ๒๕๕๒, ๒.๐๐ บาทในปี ๒๕๕๑ โดยในปี ๒๕๕๕ ธนาคารไทยพาณิชย์มีกำไร ๔๐,๒๒๐ ล้านบาท มื่อจ่ายเงินปันผลหุ้นละ ๔.๕๐ บาทแก่ผู้ถือหุ้นจำนวน ๓,๓๙๙ ล้านหุ้น จะเป็นเงินปันผล ๑๕,๒๙๖ ล้านบาท คิดเป็นร้อยละ ๓๘ ของกำไรสุทธิ โดยธนาคารฯ ได้กำหนดนโยบายจ่ายเงินปันผล ในอัตราร้อยละ ๓๐ - ๕๐ ของกำไรสุทธิ โดยพิจารณาถึงผลตอบแทนแก่ผู้ถือหุ้นในระยะยาว คือนำเงินกำไร ที่เหลือมาสร้างความมั่นคงระยะยาวให้แก่ธนาคาร
หน้าที่ของคณะกรรมการธนาคารต่อ เจ้าหน้าที่ ผู้ถือหุ้น และภาคีอื่นๆ ต่อธนาคารฯ ก็คือการ สร้างผลประกอบการที่ดีในปัจจุบัน และสร้างความมั่นคงระยะยาว
ดังนั้นในการประชุมใหญ่ประจำปีผู้ถือหุ้น จึงมีการนำเสนอรายงานประจำปี ๒๕๕๕ เปรียบเทียบกับ ๒ ปีที่ผ่านมา
· วิสัยทัศน์ : ธนาคารที่ลูกค้า ผู้ถือหุ้น พนักงาน และสังคมเลือก
· จำนวนลูกค้าเพิ่มขึ้นต่อเนื่องใน ๙ ปี จาก ๕.๖ ล้านรายในปี ๒๕๔๗ เป็น ๑๓.๕ ล้านรายในปี ๒๕๕๕ จำนวนผลิตภัณฑ์ที่ถือครองเพิ่มจากรายละ ๑.๕๖ ผลิตภัณฑ์ในปี ๒๕๔๗ เป็น ๑.๙๗ ผลิตภัณฑ์ในปี ๒๕๕๕
· มูลค่าตลาดรวม (Market Capitalization) สูงที่สุดในกลุ่มธนาคารพาณิชย์ทั่วประเทศ ต่อเนื่องเป็นปีที่ ๖ มีมูลค่าในปี ๒๕๕๑ เท่ากับ ๑๖๔,๐๑๑ ล้านบาท เพิ่มเป็น ๖๑๖,๙๔๐ ล้านบาท ในปี ๒๕๕๕
· คะแนนความผูกพันของพนักงาน อยู่ในระดับ World Class = 4.70 (จากคะแนนเต็ม ๕) = 91st Percentile วัดโดยโครงการ Voice of Employee เพิ่มขึ้นต่อเนื่อง ๙ ปี โดยในปี ๒๕๔๗ อยู่ที่ ๓.๓๑
· ดำเนินธุรกิจด้วยความรับผิดชอบต่อสังคมอย่างต่อเนื่อง โดยมุ่งดำเนินการใน ๓ เรื่องหลัก คือ (๑) การพัฒนาเยาวชนและส่งเสริมการเรียนรู้ (๒) สร้างเครือข่ายจิตอาสา (๓) พัฒนาคุณภาพชีวิตและสิ่งแวดล้อม
· โครงการหลักด้าน CSR ที่ดำเนินการในปี ๒๕๕๕ ได้แก่ (๑) โครงการพัฒนาเยาวชนโดยการเรียนรู้ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง (๒) โครงการกล้าใหม่...ใฝ่รู้ (๓) โครงการ SCB ชวนกันทำดี (๔) โครงการบริจาคโลหิต (๕) โครงการสิ่งแวดล้อม ดำเนินการร่วมกับมูลนิธิสืบ นาคะเสถียร
· การที่ธนาคารไทยพาณิชย์เป็นองค์กรธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ พร้อมกับมีความสำนึก รับผิดชอบต่อสังคม และยึดมั่นในการปฏิบัติตนเป็น “พลเมืองดี” ของสังคม ทำให้ธนาคารฯ ได้รับรางวัลต่างๆ ถึง ๖๐ รางวัลในปี ๒๕๕๕
· ผลการดำเนินงานในปี ๒๕๕๕ หลักๆ มีดังนี้ (๑) มูลค่าหลักทรัพย์สูงสุด และเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง (๒) กำไรสุทธิสูงสุด ROE 19.9%, ROA 2.0% (๓) การขยายสินเชื่อสูงสุด (๔) รายได้มีอัตราเติบโตสูง เป็น ๑.๐๓ ล้านล้านบาท (๕) อัตราส่วนของรายจ่ายต่อรายได้ลดลง (๖) สินเชื่อด้อยคุณภาพลดลงต่อเนื่อง ปี ๒๕๕๕ คิดเป็นร้อยละ ๒.๑ (๗) เงินกองทุนแข็งแกร่ง ที่ ๑๖.๕% (เกณฑ์ขั้นต่ำของ ธปท. ๘.๕%)
· นโยบายการดำเนินงานในปี ๒๕๕๖ : วิสัยทัศน์ : เราจะเป็น ...“ธนาคารที่ลูกค้า ผู้ถือหุ้น พนักงาน และสังคมเลือก” พันธกิจ ธนาคารที่ให้บริการครบวงจรที่ดีที่สุดของประเทศ ค่านิยมองค์กร : iSCB = Innovation (นวัตกรรม นำหน้า), Social Responsibility (สร้างคุณค่า สู่สังคม), Customer Focus (ลูกค้า ต้องมาก่อน), Building Employee Capability (สร้างองค์กร คือสร้างคน)
ข้างบนนั้น ผมพิมพ์ก่อนไปประชุม
บัดนี้ผมไปประชุมกลับมาแล้ว และรู้สึกว่าผมเหมือนได้เข้าห้องเรียน เรียนรู้วิธีทำหน้าที่ประธาน และวิธีตอบคำถามที่ยอดเยี่ยมของท่านนายกกรรมการ อานันท์ ปันยารชุน ที่อธิบายเรื่องที่ซับซ้อน มองได้หลายแง่หลายมุม ได้อย่างยอดเยี่ยม จากคำถามเรื่องการให้เงินกู้ในโครงการสร้างเขื่อนไซยะบุรี ที่มีนักสิ่งแวดล้อมและสิทธิมนุษยชนมาซักถาม ท่านตอบว่าธนาคารระมัดระวังมากในเรื่องนี้ โดยมีการสอบถามในที่ประชุมคณะกรรมการธนาคารตั้งแต่ต้น ว่าเป็นเรื่องอ่อนไหว และต้องระมัดระวัง เพราะเสี่ยงต่อชื่อเสียงของธนาคาร ส่วนเรื่องผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมนั้น ธนาคารไม่มีความรู้ในเรื่องนี้ จึงต้องพิจารณาจากท่าทีของฝ่ายประเทศลาว และคณะกรรมการพัฒนาลุ่มน้ำโขง เมื่อเห็นว่าไม่มีข้อโต้แย้ง รวมทั้งรัฐบาลไทยสนับสนุน จึงให้กู้ โดยที่รู้ดีว่า มีการสร้างเขื่อน กั้นแม่น้ำโขงตอนบนในประเทศจีนถึง ๑๖ เขื่อน และก่อผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมรุนแรงกว่า แต่เพราะเป็นประเทศใหญ่ จึงไม่มีใครคัดค้าน ประเทศลาวเป็นประเทศเล็ก จึงมีคนออกมาคัดค้าน หวังผลให้กระทบต่อประเทศใหญ่ให้ระมัดระวัง
เขื่อนนี้สร้างกระแสไฟส่งขายให้ประเทศไทยเป็นลูกค้าหลัก และผู้ก่อสร้างก็เป็นบริษัทไทย จึงเป็นผลประโยชน์ของชาติด้วย การตัดสินใจต้องพิจารณาจากหลายด้าน
ผมได้ความรู้ว่า เขื่อนนี้ ไม่ทำให้เกิดอ่างเก็บน้ำมหึมาอย่างเขื่อนภูมิพล แต่เป็นเขื่อนกั้นหน้าผาให้น้ำไหลตกลงมาปั่นเครื่องกำเนิดไฟฟ้า และทราบว่าเขาจะปิดเขื่อนวันละ ๑๖ ชั่วโมง จึงจะเกิดน้ำขึ้นน้ำลงที่เหนือเขื่อน ทำให้ผมคิดโจทย์วิจัยทางระบบนิเวศที่มีน้ำขึ้นน้ำลงเหนือเขื่อน ว่าจะเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างไรบ้าง นักวิจัยระบบนิเวศน่าจะหาทางไปทำวิจัยนะครับ
นักสิ่งแวดล้อมที่มาตั้งคำถาม บอกว่าเขื่อนปากมูลก็เป็นเขื่อนแบบเดียวกัน ว่าเป็นเขื่อนแบบ run off river ซึ่งเมื่อผมกลับมาค้นภาพเขื่อนปากมูล รูปไม่ตรงกับที่นักสิ่งแวดล้อมกล่าว
มีการซักถามอีกหลายเรื่อง และการตอบทำให้ผมได้ความรู้วิธีตอบเรื่องที่ซับซ้อน เป็นอย่างมาก
ขอบันทึกว่า บรรยากาศในการประชุมและการลงมติราบรื่นมาก เพราะผลประกอบการดีมาก ทำให้ผู้ถือหุ้นเชื่อฝีมือของฝ่ายบริหาร และฝ่ายกำกับดูแล ดังกล่าวแล้วในตอนต้น
วิจารณ์ พานิช
๔ เม.ย. ๕๖
ผู้ถือหุ้นเชื่อฝีมือ เพราะดูจากผลประกอบการ
บรรยากาศและการลงมติราบรื่น เพราะเชื่อฝีมือกัน
อธิบายข้อมูลต่างๆได้เข้าใจทุกแง่มุม บรรยากาศและการลงมติก็ราบรื่น
อ่านแล้วก็ชวนให้นึกเปรียบเทียบกับโครงการรับจำนำข้าวของรัฐบาลนะคะ
ผมเป็นผู้ถือหุ้นคนนั้นครับ
ผมคิดว่าจำเป็นที่คุณต้องทราบข้อมูลบางประการ เพราะบทความคุณ ระบุเนื้อหาที่ไม่ตรงข้อเท็จจริง
ผมเป็นนักกฎหมายธรรมศาสตร์ เรียนกฎหมายมหาชน และศึกษาประเด็นสิทธิมนุษยชนจริง และมากกว่านักกฎหมายทั่วไปที่ท่านอาจคุ้นเคยที่รู้เฉพาะเรื่องอาญาหรือแพ่งฯ
ทั้งนี้ ในการประชุมนั้น ผมไม่ได้แนะนำตัวว่าเป็นนักสิ่งแวดล้อมหรือนักสิทธิมนุษยชน
การเข้าไปถามเป็นการถามในฐานะผู้ถือหุ้น ที่ห่วงเรื่องสิ่งแวดล้อม เพราะผมเป็นคนอีสาน เอาง่ายๆ เพื่อให้เห็นภาพ แม้ผมทำงานแบบคุณ เป็นอาจารย์ เป็นหมอ พยาบาล พนักงานรัฐ หากผมสนใจเรื่องนี้ ผมก็จะถาม และแน่นอนว่าคุณจะตีความระบุกรอบเช่นกันว่าผมเป็นนักสิ่งแวดล้อม เพื่อสร้างภาพลักษณ์เบื้องต้นให้ผมให้ผู้อ่าน เพราะเราต่างก็รู้ว่าในสังคมที่ปิดเช่นสังคมตะวันออกหรือสังคมไทย ความเป็นนักสิ่งแวดล้อม นักสิทธิมนุษยชนนั้นถูกมองในแง่ลบมาเสมอ ในฐานะผู้ถ่วงความสถาพรของชาติ เพราะฉะนั้น ในข้อแรกนี้ ผมขอให้คุณแก้ไข เพื่อให้ถูกต้อง ผมไม่ใช่นักสิ่งแวดล้อม (เว้นแต่คุณจะอธิบานได้ในทางวิชาการว่านักสิ่งแวดล้อมคืออะไร แล้วเราจึงมาถกกันต่อไป) ผมเป็นผู้ถือหุ้น
ทั้งนี้ ผมอ่านบทความ ผมอาจเรียกคุณว่าเป็นตัวแทนบริษัทที่ลงทุนสร้างเขื่อน หรือคนรับจ้่งเขียนบทความหักล้าง ที่เข้ามาฟังการประชุม และเขียนบทความโจมตีฝ่ายอื่น แต่ผมคิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ผมเชื่อว่าคุณเป็นถือหุ้นที่สนใจเรื่องนี้ ซึ่งนั่นทำให้เรามีสถานะไม่ต่างกันและไม่เป็นผู้ร้ายในสายตาของผู้อ่านที่มีควีมเป็นผู้เจริญ
ในส่วนเนื้อหา ผมมีความเห็นดังนี้
1. เนื้อหาส่วนที่นายอานันท์ ปันยารชุน ตอบนั้น มีว่าอย่างไรบ้าง ขอให้คุณทบทวนตรวจสอบให้ดีอีกรอบ บทความที่คุณเขียนนี้ถูกต้องมากน้อยเพียงใด นายอานันท์ ปันยารชุน ตอบว่าอะไรบ้าง เรื่องเขื่อนจีน เรื่องน้ำโขงตอนบน ตอนล่าง พูดอย่างไร ข้อมูลที่คุณเขียนนั้นไม่ตรง อีกทั้งยังตกประเด็นที่นายอานันท์พูดย้ำสามรอบว่า "ธนาคารไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญสิ่งแวดล้อม ธนาคารเป็นธนาคารและต้องคำนึงถึงผลกาีดำเนินธุรกิจ และเชื่อผลการศึกษาจากโครงการ"
2. ถ้าคุณนั่งฟังตามที่อ้าง คุณจะทราบว่า ประเด็นเรื่องลาวสร้างเขื่อนทั้งที่ยังไม่ได้รับความยินยอมจากประเทศสมาชิก MRC เป็นประเด็นที่คุยไม่จบ ซึ่งคุณอ้างอีกว่าคุณสนใจเรื่องโครงการนี้ถึงกระทั่ง มาค้นต่อภายหลัง
ในฐานะที่ผมเองก็เป็นนักวิชาการ หากผมค้นต่อ เรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่ผมต้องค้น และหากค้นจริง ก็จะทราบว่า ไม่มีประเทศใดเห็นชอบ ทั้งนี้ กัมพูชาและเวียดนาม เคยประท้วงต่อนายกฯ ลาวในระยะเริ่มต้น ประเทศที่เงียบ ไม่กล้าพูดว่าได้ ไม่ได้ คือ ไทย อาจเป็นเพราะข้อเท็จจริงว่า กฟผ. คือหนึ่งในผู้ลงทุนหลักในโครงการหรือไม่
3. ในฐานะนักวิชาการผู้ใหญ่ คุณอาจจะอยากตรวจสอบอีกครั้งว่าเขื่อนปากมูลและเขื่อนไซยะนั้น ต่างเป็นเขื่อน run of river มีประตูน้ำ มีการระเบิดท้องแม่น้ำเพื่อวางไดนาโม มีการปิดประตูเขื่อนเพื่อกักน้ำให้ได้ระดับและปล่อยน้ำออกเพื่อหมุนไดนาโม ในส่วนทางปลาผ่าน เขื่อนไซยะมีการเปลี่ยนแบบและมีลิฟท์ปลา ซึ่งจนบัดนี้ไม่มีการศึกษาที่ๆด้รับการยอมรับจากนักวิทยาศาสตร์ในทางสากลว่า ใช้ได้ผลจริง กับสายพันธุ์ปลา ส่วนใหญ่ในแม่น้ำโขง
ทั้งนี้ หากคุณมีแบบเขื่อนที่เปิดเผยได้ต่อสาธารณะ ผมขอให้คุณแสดงว่าที่ไม่เหมือนนั้น ไม่เหมือนอย่างไร แล้วผมจะแสดงให้เห็นว่าเหมือนอย่างไร
4. ผมเข้าใจว่าคุณคงมีความเข้าใจในระดับดี ว่าแม่น้ำโขงตอนบน ตอนกลาง ตอนล่างนั้น ต่างกันอย่างไร จำนวนพันธุ์ปลาและจำนวนคนที่พึ่งพาแม่น้ำโขงต่างกันอย่างไร ระดับความพึ่งพา ระดับความสามารุในการปรับตัวต่อความเปลี่ยนแปลงของแม่น้ำจากเขื่อน ต่างกันอย่างไร
หากเข้าใจดี ย่อมจะเข้าใจได้ว่าเหตุใด คนในสี่ประเทศจึงประท้วงเขื่อนในแม่น้ำโขงตอนล่าง ไม่ใช่เพียงแค่เหตุผลตามที่คุณอ้างว่านายอานันท์พูด เรื่องไม่กล้าประท้วงจีน จึงประท้วงลาวแทน (ซึ่งนายอานันท์ ไม่ได้พูด) อันที่จริง หากคุณตรวจสอบสักนิด จะพบว่าภาคประชาชนในระดับประเทศ ภูมิภาค และสากล ประท้วงจีนมานาน คนที่ไม่เคยและไม่กล้าประท้วงกลับเป็นรัฐบาลไทย และนักวิชาการไทยที่ไม่ค่อยจะมีคนที่มองภาพกว้าง ข้ามไปสู่ความเป็นสากล หากแต่จมอยู่กับเรื่องเดิมๆ และโลกที่แคบตามประสาคนไทย
5. ผมคิดว่าเป็นหน้าที่ผมที่ต้องแนะนำหลักการสากลที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เช่น ข้อตกลงแม่น้ำโขง 1995 - Equator principles - IFC Standard เป็นต้น นอกจากนี้ เพื่อให้บทความใดๆ ก็ตามที่คุณจะเขียนออกมาภายหลังมีคุณภาพทางวิชาการตามสมควร คุณอาจจะต้องคุยกับคนที่รู้ เรื่อง ในทุกแง่มุมความเห็น เช่น mrc, กรรมการแม่น้ำโขงไทย, ก.พลังงาน, กฟผ., International rivers, TERRA, ธนาคารที่ให้กู้, ตัวแทนรัฐบาล
6. คุณมีความรับผิดชอบบางประการต่อบทความของคุณ เพราะงานคุณมันชี้นำคน และสร้างคุณค่าบางประการ ไม่ว่าคุณจะมีความเห็นที่เห็นด้วยหรือคัดค้านการสร้างเขื่อนไซยะบุรี แต่ในทางวิชาการ จำเป็นอย่างยิ่งที่ข้อมูลที่เขียนนั้นต้องเป็นข้อความจริง มีการอ้างอิง มิฉะนั้น การวิเคราะห์ย่อมผิดพลาดและไม่น่าเชื่อถือ