บทเพลงแห่งภาวนา (กรอบ)

บันทึกที่แล้วผู้เขียนวางภาพปกหนังสือหัวกลับ เพราะยังคงคลำหาความหมายของ "ภาวนา" ไม่เจออย่างแท้จริง แต่ก็ยังหาความเข้าใจที่ชัดเจนถ่องแท้

หรืออาจเป็นเพราะยังคงติดอยู่ในกรอบของความต้องการ อยากรู้...

..................

บันทึกนี้ผู้เขียนวางภาพหน้าปกในแนวขวาง ด้วยความรู้สึกว่าตนเองยังคงเรียนรู้ต่อไป เหมือนการหมุนไปไม่รู้จบสิ้นของวัฏสงสาร

หรือคือกรอบใบใหญแห่งห้วงมหรรณพ ที่คนเรายังว่ายเวียนอยู่

ดั่งท่อนหนึ่งของคำปรารภของ เจ. กฤษณะมูรติ ที่ว่า

"...มนุษย์เรานั้น ประดิษฐ์รูปแบบภาวนาต่างๆมากมาย

แต่มักวางรากฐานอยู่ในความปรารถนา ความต้องการ

เป็นความดิ้นรนที่ถูกครอบงำไว้ในขอบเขตของจิตใจ

ซึ่งย่อมปราศจากอิสรภาพ..."

ผู้เขียนรำพึงรำพันว่า...

มันเป็นกรอบที่ตัวเราสร้างขึ้นและขังตัวเองเอาไว้ ลิงโลดใจในกติกาและระเบียบปฏิบัติ กฎเกณฑ์ ต่างๆนาๆ เพื่อจะทึกทักว่าเราประสบความสำเร็จตามต้องการในกรอบน้อยใหญ่เหล่านั้นจริงๆหรือ...

..............

"ภาวนาสามารถเกิดขึ้นเมื่อท่านนั่งอยู่ในรถประจำทาง

หรือเดินอยู่ในป่าซึ่งหลากหลายด้วยสีสันของแสงและเงา

หรือในขณะที่ท่านนั่งฟังเสียงเพลงจากหมู่นก

หรือขณะที่ท่านกำลังมองที่ใบหน้าของภรรยาหรือลูกๆของท่าน..." หน้า 2

ผู้เขียนพยายามนึกคิดขณะพิมพ์ข้อความ ณ ปัจจุบันนี้ ว่าจะเป็นการภาวนาได้หรือไม่

...............

และเราจะรักษาสภาพแห่งการรู้ตัวเช่นนี้ได้ตลอดไปได้อย่างไร หรือว่าเราเองเป็นคนสร้างและทำลายไปด้วยตัวเราเอง มันเกิดดับเพราะเราอย่างนั้นหรือ

"ภาวนาอาจถูกทำลายได้เช่นเดียวกับที่ท่านสามารถทำลายดอกไม้

แต่ด้วยความอ่อนโยนของมัน จึงไม่มีใครสามารถทำลายมันได้ " หน้า 10

...............

"ภาวนาที่สมบูรณ์คือความเป็นอิสรภาพของจิตใจจากความรู้