วิกฤตกาล..
อกุศลคลุ้มฟ้า พาลาคล้ำดิน แม่ห่มมลทิน มุสาวาจา
ฟ้ามืดมัวแสง อ่อนแรงศรัทธา ที่ดินขี่ฟ้า ขี้ข้านั่งเมือง
แม่สู้้ร่อนป้อนเหยื่อเพื่อลูกน้อย
ด้วยจงอยปากสลักรักรักจากแม่
ก็ลูกเราเราต้องเฝ้าเลี้ยงดูแล
ใช่เห็นแต่จะออกไข่ แล้วไม่เลี้ยง.
....ไยแม่คนถึงทิ้งลูกได้??
...โดย พ่อชาวสวน
๒๖-๐๕-๕๖
เวลา: ก่อนเที่ยงวันอาทิตย์...ลูกชาวสวน ...ชวนคิด... "วิกฤตกาล"
คิดถึง พยากรณ์กรุงศรี... " กระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย น้ำเต้าน้อยจะถอยจม"!!!
