ลำพังความรู้สร้างโลกไม่สำเร็จ
“ความรู้” ไม่อาจเป็นตัวชี้วัดผลสำเร็จแต่อย่างใด ดูความสำเร็จ ดูจากผลของการกระทำ แต่มนุษย์มักแยกส่วนระหว่าง “ความรู้” กับ “การกระทำ” ออกจากกัน ทั้งที่เป็นสิ่งเดียวกัน ความรู้คือบทสรุปจากความจัดเจนของการลงมือทำซ้ำแล้วซ้ำอีกกระทั่งจับกฎเกณฑ์ได้ จากนั้นฝ่ายปฏิบัติได้นำความรู้ไปใช้เป็น “เข็มทิศ” ชี้นำการกระทำ เมื่อได้ทดสอบความรู้นั้นในสนามปฏิบัติการจริง หลายครั้งจึงได้พบเห็นจุดอ่อนข้อบกพร่อง ความรู้เดิมสามารถพัฒนาให้ก้าวหน้าไปอีกขั้นก็เพราะ “การปฏิบัติ” คนไม่แข็งกระด้างจึงไม่อวดรู้ เพราะเขาย่อมเข้าใจดีว่า ความรู้มีพัฒนาการไม่สิ้นสุด “ผู้ใฝ่รู้ไม่อวดรู้ คนอวดรู้จึงเป็นผู้ไม่รู้ เป็นผู้ที่น่าสงสาร”
