เราคุ้นเคยกับการมีผู้นำที่เป็นตัวเป็นตน จนกระทั่งติดกับการต้องมีผู้นำ เป็นบุคคล
ความยึดติดเช่นนั้นทำให้เรา แสวงหาคนที่จะมานำเรา และเป็นทุกข์เป็นร้อนเมื่อได้ผู้นำที่ดีไม่ถึงความคาดหวังของเรา
หรือ เป็นวิตกกังวลว่าผู้นำที่ถูกใจเราจะพ้นวาระไม่อยู่กับเรา
คำถามคือ จำเป็นด้วยหรือ ที่ มนุษย์ จะต้องมีผู้นำ เป็น รูปธรรม (คน ) ?
คำตอบคือ ไม่จำเป็นเลย !!
ทราบกันดีใช่ไหมครับ ว่าขณะ พระพุทธเจ้า จะดับขันธ์ปรินิพพาน พระสงฆ์สาวกที่ยัง มิได้บรรลุ อริยธรรมพากันร่ำใ้ห้ว่า
" จากนี้ไป ใครเล่าจักเป็น ศาสดา ให้แก่พวกเรา " พระพุทธองค์ ตรัสตอบว่า " ธรรมวินัยอัน ตถาคต ตรัสไว้ดีแล้ว นั้นแหละ
จักเป็นศาสดา ของพวกเธอ "
นั่นคือ ศีลทั้ง ๒๒๗ ข้อที่ พระพุทธองค์ทรงบัญญัติไว้ระหว่างทรงพระชนม์ชีพ นั่นแหละคือหลักยึด( ศาสดา ) ของชาวพุทธทั้งปวง
และ นั่นคือความสำคัญ อันยิ่งยวด ที่พระสงฆ์ ทุกรูปจักต้องปลงอาบัติ ( ที่มิใช่ ปาราชิก ) ให้ตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์ แล้วลงอุโบสถ
สวดปาติโมกข์ พร้อมกันทุกวันพระใหญ่ ( ขึ้น หรือ แรม ๑๕ ค่ำ )
ดังนั้น ฝูงชนไม่จำเป็นต้องมี " ผู้นำ " ที่เป็น รูปธรรม เพียงทุกคน ยึดถือและปฏิบัติในกฏกติกาอันละเมิดมิได้ ครบเสมอกันทุกๆคน
ก็อยู่ร่วมกันได้ พระสงฆ์ผู้ทรงศีลอันเคร่งครัดได้พิสูจน์ ให้ประจักษ์มา ๒๕๕๖ ปีแล้ว ชาวพุทธทุกท่านตระหนักใน สัจธรรม เรื่อง
"ผู้นำ " อันประเสริฐ ที่พระพุทธองค์ทรงมอบให้ ณ วันเพ็ญ เดือน ๖ เมื่อ ๒๕๕๖ ปีมาแล้ว เพียงใด ?
เช่นนั้นแล้วใยเราจะต้องใส่ใจกับผู้นำตาม " หัวโขน " ที่สมมติกันขึ้นมาด้วยเล่า ?
ตั้งสติให้ดีๆ ยึดและปฏิบัติ ตามศีลที่พระพุทธองค์ บัญญัติไว้ โดยเสมอเท่ากันถ้วนหน้าก็จะได้ผู้นำอันประเสริฐและเป็นนิรันดร์
ดีไหมครับ ?
ุสุดยอดเลยครับ กระบี่ อยู่ในใจ