สองคืนก่อนผมไปนอนโรงแรมห่างไกลบ้าน กำลังจะอึ  มองลงไปในโถส้วม  เห็นแมลงประหลาดลอยนิ่งอยู่ในน้ำคอห่าน  ก็เลยทำการพิสูจน์ดูว่ามันตายหรือยัง ด้วยการเอาหัวท่อฉีดน้ำล้างก้นไปเขี่ยมัน  หลายครั้งมาก  ตัดสินใจยากมากว่ามันตายหรือยัง  สุดท้ายมันกระดิกขาอ่อนๆรับว่ายังไม่ตาย ก็เลย เอากระดาษชำระไปจุ่มให้มันเกาะ ยกมันออกมา เอามาวางไว้กับพื้น  มันก็เดินออกไปอย่างองอาจ รอดตายไป 

ผมช่วยชีวิตสัตว์ตกน้ำแบบนี้มาไม่น่าต่ำกว่าพันครั้ง ผึ้ง ต่อ แตน หลงบินเข้ามาในห้องก็เช่นกัน   โห ...คงได้บุญโข เลยสินะเรา   ตายแล้วคงได้ขึ้นสวรรค์เป็นแน่เลย   บางที่ในห้องน้ำสาธารณะ ที่ปตท. ผมก็ช่วยชีวิตมัน กลางดึก  เพราะมันชอบมาเล่นไฟ แล้วตกลงไปในโถส้วม 

แต่เมื่อกี้นี้ ผมเพิ่งตบยุงตายไปตัวหนึ่ง  ที่มันมาตอมหูผมอย่างน่ารำคาญ  ช่วงก่อนๆ  หลายปีมาแล้ว ผมจะไม่ตบยุง ปล่อยให้มันตอม กัด จนแขนขา หน้าเป็นตุ่มแดงเต็มไปหมด   

 แต่สักสองปีมานี้อารมณ์ผมเปลี่ยน  ผมกลายเป็นคนตบยุงไปซะแล้ว  ก็มันทนไม่ไหวจริง  บางทียุงตัวเดียวมาตอบหูอยู่นั่นแหละ ทำให้ไม่ได้นอนทั้งคืน  ตื่นเช้ามางัวเงีย  อ่อนเพลีย  ทำให้การสอนไร้ประสิทธิภาพ  นักศึกษาหลายร้อยคนต้องพลอยรับกรรมจากการง่วงของเรา   เพียงเพราะยุงตัวเดียวแท้ๆ 

แต่มด ผมยังช่วยชีวิตอยู่นะ เช่นตอนล้างชาม มดมันตอมมาก  ผมจะใช้เวลามากในการไล่มดออกให้หมด ก่อนล้างชาม  บางที่มดมันมากเหลือเกิน ผมเลยปล่อยชามทิ้งไว้หลายวันให้มดมันกินจนอิ่ม แล้วหนีไปหมดเสียก่อน

ตบยุงตายอย่างเหี้ยมโหดเช่นนี้ จะบาปไหมเนี่ย  ตายไปชาติหน้าต้องเกิดเป็นยุงให้เขาตบชดใช้กรรมไหมเนี่ย 

ยุงมันเป็นสัตว์ที่หาอะไรดีกะเขาไม่ได้เลยหรือไร  มีแต่สร้างความทุกข์ให้คนอื่น แต่ผมได้วิเคราะห์ไว้แล้วในบทความก่อนๆว่า ยุงเป็นสัตว์ที่ประเสริฐมาก  หากยุงสูญพันธุ์ มนุษย์เราก็น่าสูญพันธุ์ด้วย การตบมันให้ตายเป็นรายตัว ผมว่าก็พอทนนะ แต่ผมไม่เห็นด้วยกับการฉีดฆ่าทำลายมันแบบเป็นฝูงๆ แบบฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ 

ยุง มด ปลวก  มอด  เป็นสัตว์ที่มนุษย์เราอยากให้สูญพันธุ์  แต่กลับจะไปอนุรักษ์เสือ ช้าง แรด  มันสองมาตรฐานแท้ๆ 

...คนถางทาง (๑๑ มีนาคม ๒๕๕๖)