ผู้เขียน กับเพื่อนรัก (เพื่อนผู้หญิง) เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ประถม ๑ มาแยกห้องเรียนกันตอนโต แต่มานัดเจอกันอีกครั้ง ที่แยกอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ นัดกันจะไปสมัครสอบพยาบาล ที่โรงพยาบาลวชิระ ...เด็กต่างจังหวัด ที่ไม่เคยได้ย่างกรายเข้าเมืองกรุงกับเขา (ในสมัยนั้น) ไม่ได้ตรวจสอบ หรือสอบถามให้รอบคอบ ว่าต้องขึ้นรถ(รถโดยสารประจำทาง) ฝั่งไหน (เพราะมีตั้ง ๔ แยก) ถามแต่เพียงรถเมล์สายไหนเท่านั้น ปรากฏว่าเรา ๒ คน ตัดสินใจขึ้นฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาลเด็ก เส้นที่จะมุ่งหน้าไป จุฬาฯ นั่งไปเรื่อยๆ จนสุดปลายทาง ...รถเข้าอู่ ไม่ผ่านโรงพยาบาลที่ต้องการไป ชักเอะใจ จึงสอบถามคนขับรถ คนขับบอกว่าต้องนั่งรถ จากที่นี่ย้อนกลับออกไปใหม่ รถจะขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำ
เรา ๒ คน ไม่ได้ย่อท้อ ถือว่าได้ประสบการณ์ตรง นั่งขำ ขำ กันมาในรถ ครั้งนี้สมัครสอบได้ดังใจ เมื่อกลับมาบ้านต่างคนต่างดูหนังสือเตรียมสอบ พอก่อนวันใกล้สอบ ๑ วัน เปล่าหรอก เราทั้งคู่ไม่ได้ไปสอบ ....ตัดสินใจแล้วว่าคงไม่ใช่ หลังจากวันนั้นอีกหลายปี ได้ข่าวว่าเพื่อนไปอยู่กระทรวงกลาโหม (ตามเส้นทางพ่อ) ส่วนผู้เขียน ถูกลิขิต ให้ไปอยู่ แม่กลอง (สมุทรสงคราม) ...ตามเส้นทางของพ่อเหมือนกัน
นั่งรถก็ผิดแต่แรกแล้ว ...
เด็กๆ ต่างจังหวัดสมัยนี้เขาเก่งกันมาก ช่วงนี้หลายๆคนกำลังสอบ บ้างก็เตรียมตัวจะสอบต่อยอดขึ้นไปอีก เลือกและตัดสินใจกันดีๆ นะคะ...เป็น ๑ กำลังใจให้ค่ะ
สวัสดีเดือนกุมภาพันธ์ ...มีความสุขในทุกๆวันนะคะ
พุธ ๒๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๖
