ฮ่าๆๆๆๆ ฮ้ากๆๆๆ ก๊ากๆๆๆๆ ทุกคนต่างหัวเราะกันอย่างตลกโปกฮา หัวเราะกันน้ำตาเล็ด เสียงโห่ฮา สนุกสนาน ตลกอย่างคะนอง ปรากฏขึ้นเป็นระยะๆ ข้าพเจ้าได้แต่เงียบเสียงและนั่งเวทนาอยู่ในใจ
การพูดบรรยายดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เนื้อหาโดยภาพรวมกล่าวถึงการบริหารการจัดการ ระบบราชการไทยและเรื่องอื่นๆที่กล่าวสอนเสริม เมื่อเนื้อหาสอดแทรกและกล่าวถึง"โรฮิงญา" ทุกคนก็อุดปากตัวเองไม่ได้ หัวเราะขึ้นโดยอัตโนมัติ ทุกคนรู้สึกว่ามันสนุกสนาน ชวนหัวร่อให้น่าขำน้ำตาเล็ด หัวเราะกันจนท้องขดท้องแข็ง มันจริงหรือ เมื่อคนถาม ก็ตอบว่าจริงสิ มันเป็นความจริงอันน่าหดหู่ที่ได้ประสบพบเจอ
ข้าพเจ้าถามอยู่ในใจ คงจะไม่ใครในนั้นที่ได้ยิน มังน่าขำมากนักหรือไง ชวนน่าขำอะไรหรือ มันคงสนุกสนานมีความสุขหรือไร หรือครื้นเครงได้เยี่ยงไร หากว่าคนที่เรารัก เป็นคนที่ถูกกระทำ หากว่าคนที่เรากระทำต่อเขาโดยการหัวเราะเยาะหรือหลงลืมไปว่าเขาก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน มันคงจะมีความสุขมากที่ได้หัวเราะเยาะคนที่ไร้บ้าน มันคงขำได้กับคนที่พ่อแม่ ลูก เมีย สามี ถูกฆ่าตายและเผาต่อหน้าต่อตา มันคงจะฮาออกเมื่อถูกให้ออกจากบ้านตัวเองโดยไม่ทราบสาเหตุ จะขดจะขำจนท้องแข็งไหมหากมีสถานะเป็นลูกกำพร้า แม่หม้าย คนอนาถา คนพิการ คนไร้บ้านหรือต่างๆนานา ที่โดนยัดเยียดความอยุติธรรมให้ ข้าพเจ้าแปลกใจและละอายใจอย่างถึงที่สุด
เมื่อสิ่งที่เกิดขึ้น พฤติกรรมที่แสดงออกมา มันปรากฏอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมที่เรียกว่า "ห้องเรียน" มันปรากฏอยู่ในพื้นที่ที่เรียกว่า"มหาวิทยาลัย" มันออกมาจากปากคนที่เขาเรียกว่า"อาจารย์" และสุดท้ายมันก็ปรากฏในหมู่คนที่สังคมเรียกว่า "ปัญญาชน" แล้วทีนี้เราจะไปตามหาสัจธรรม ความดีงามจากใครอีกเล่า เมื่อสถานที่ที่โลกว่าดีที่สุด คนที่โลกให้ความหวัง ยังไม่อีนังกับความเป็นมนุษย์ สิทธิมนุษยชน หรือยังดุแคลน ดูตลกว่าเรื่องความเป็นมนุษย์เป็นเรื่องน่าขำ ก็คิดว่าช่างหัวมันประไร ไม่ใช่เรื่องกู ดูแล้ว พบแล้ว น่าเห็นใจ หนักใจ น่าเศร้าใจที่สุด .....เจ้าชาย...
