อั ส ด ง

ก่ อ น ต ะ วั น จ ะ พ ร า ก พ ลั ด ...อั ส ด ง

ฉั น ค ง เ ห็ น ค ว า ม ง า ม ต า ม คิ ด ฝั น

ส อ ง ข้ า ง ท า ง ชี วิ ต ก้ า ว เ ดิ น ฝ่ า ฟั น

ง ด ง า ม นั้ น อ ยู่ ที่ ใ จ ...ไ ม่ ไ ก ล เ ล ย

วันเวลาผ่านไปอย่างสม่ำเสมอ เราจะรู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปอย่างช้าก็เพราะเราจดจ่อและรอคอย และเราจะรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปอย่างรวดเร็วก็ต่อเมื่อเราพลั้งเผลอเพลิดเพลินหลงลืมการจดจ่อในวันเวลานั้น

ทุกวันตัวผมเองจดจ่ออยู่กับวันและเวลาที่อยากจะให้ผ่านพ้นไปเสียเร็ว ๆกับการทำงานในสถานที่ทำงานอยากให้ถึงเวลาเลิกงานเพื่อมุ่งกลับยังบ้านอันเป็นที่รักผ่านเส้นทางที่งดงามเส้นเดิม นานแล้วซินะที่ผมจมปรักอยู่กับความสุขเช่นนี้กับกล้องคู่กายเพียงลำพัง

ความงามของท้องฟ้าและแสงตะวันที่กำลังจะลับขอบฟ้า ความงดงามที่ธรรมชาติมอบให้ที่ทุกคนสามารถมองเห็นได้ หากแต่มีเพียงบางคนเท่านั้นที่จะได้สัมผัสความงดงามที่ธรรมชาติบรรจงมอบให้เพื่อเป็นรางวัลแห่งชีวิต อาจเป็นเพราะว่า ในช่วงเวลานี้หลายท่านกำลังจดจ่ออยู่กับกิจกรรมต่าง ๆที่ทุกท่านต่างให้ความสำคัญ และมองเห็นขอบฟ้าที่ฉาบทาแสงทองของดวงสุริยาที่ใกล้เวลา..อั ส ด ง เป็นเพียงสิ่งสามัญที่สามารถพบเห็นได้ไม่ยากนัก … แต่สำหรับผมเองแล้ว คงไม่ใช่ เพราะการที่ได้พบท้องฟ้าและแสงทองงดงามยามใกล้อัสดง คือสิ่งที่โชคดี และไม่ได้พบเห็นบ่อยครั้ง และแต่ละครั้งจะไม่มีทางซ้ำเหมือนเดิม ผมจึงชอบที่จะบันทึกภาพเก็บไว้



เย็นวันนี้ แสงตะวันสีแปลกไปกว่าทุกวัน จะร้อนแรงหรือก็คงไม่ใช่ จะดูเย็นสบายก็คงจะไม่น่าจะ แต่ผมว่ามันมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก ผมจึงตัดสินใจจอดรถและลงไปชื่นชมแสงที่ผมว่ามันสวยในอีกรูปแบบหนึ่งสถานที่เดิม มุมเดิม ต้นไม้ไร้ชีวิตต้นเดิม ..จะแตกต่างก็ตรงที่ วันและเวลากับสังขารที่ล่วงถอยหลังไปทีละวัน ทีละวัน กาลเวลาที่แปรเปลี่ยนทุกสรรพสิ่งไปรู้ตัวบ้าง ไม่รู้บ้าง แต่ไม่มีสิ่งใดคงอยู่และเหนี่ยวรั้งฝืนทวนกาลเวลาได้ ทุกสรรพสิ่งจำนนด้วยเวลาอย่างไร้ซึ่งแรงต้านทานขัดขืน


นกนานาชนิด …ต่างบินมาเกาะบนต้นไม้ที่อดีตน่าจะเคยมีใบปกคลุมเต็มต้นแผ่ไปตามกิ่งก้านน้อยใหญ่ในวันนี้ แม้สภาพแห่งสังขารที่แปรเปลี่ยนไป เจ้าคงยังซึ่งประโยชน์สำหรับเหล่านก ได้พักพิงประหนึ่งว่าเหน็ดเหนื่อยต่อการดำเนินชีวิตมาทั้งวันท่ามกลางแสงแห่งดวงตะวันที่ใกล้อัสดง กำลังจะลาลับไปจากขอบฟ้าแสนไกลเพื่อก้าวเข้าสู่ราตรีและวันใหม่ในอีกไม่นานต่อจากนี้


พวกมันคงไม่ต่างอะไรกับผมในตอนนี้ ที่ดูเสมือนว่ามีความสุขสงบท่ามกลางแสงแห่งดวงตะวันที่ใกล้อัสดง กำลังจะลาลับไปจากขอบฟ้าแสนไกลอาจแตกต่างกันตรง การสนใจซึ่งกันและกันระหว่างผมกับบรรดานกเหล่านั้นโดยพวกมันอาจจะไม่รู้เลยว่า พวกมันเป็นส่วนหนึ่งแห่งความงดงามที่มีแสงทองฉาบทาอยู่เบื้องหลังในขณะที่ผมเอง ในสายตาพวกมันอาจกลายเป็นสิ่งที่ชวนเคลือบแคลง สงสัย ด้วยขาดการวางใจในตัวผมทำให้การพักผ่อนของพวกมันมีความระมัดระวังเพิ่มขึ้นกว่าเดิม

















ตะวันได้ทำหน้าที่ของมันมาทั้งวัน และถึงเวลา อั ส ด ง คงคล้ายกับการได้พักเพื่อชาร์ตพลังกลับมาในเช้าของวันใหม่คนเรานั้นก็คงไม่แตกต่างในการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน เราได้พบอะไรต่าง ๆมากมายสร้างความสุข พบความทุกข์ ดีใจ เสียใจ ล้มเหลว ประสบความสำเร็จและความรู้สึกมากมาย แตกต่างกันไปตามการดำเนินชีวิตเมื่อถึงเวลาที่ต้องพัก เพื่อให้เวลากับตัวเองเราควรให้ความสำคัญและตระหนักเพราะ มันคือหน้าที่ห น้ า ที่ ใ น ก า ร ที่ จะ…. รั ก แ ล ะ ดู แ ล ต น เ อ ง…………………………ขอบคุณทุกการเยี่ยมเยือนและทักทายขอให้ทุกท่านมีความสุข สุขภาพแข็งแรงนะครับ