มีแต่คนสั่งให้พักผ่อนมากๆ  ครูอ้อยก็ทำตามคำสั่งทุกคำเลย  ไม่ได้ดื้ออะไรเลย  แต่ครูอ้อยก็ยังมีเวลาทำกิจกรรมในวันคล้ายวันเกิด  นั่นคือ  โทรศัพท์ไปอ้อน คุณพ่อคุณแม่เล็กน้อย

  

แถมยังอ้อนลูกๆด้วย  เขามีภารกิจในหน้าที่มาก  คงเหมือนๆกับครูอ้อย  ได้ยิ้มยิ้มกับคำอวยพร  ของเพื่อนๆทีโทรมาบอกถามข้อมูลเรื่องงานที่โรงเรียนจะมีการประเมิน  มีเพื่อนครูที่ต้องทำงานแทนครูอ้อย

  

หลายคนที่ไม่กล้าบ่นแต่ก็โทรมาหามาถามไถ่  สงสารเพื่อนจับใจ  จนไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร  ในเมื่อชะตากรรมขีดให้มาแบบนี้  ครูอ้อยก็สุดวิสัยที่จะทัดทานได้


กิจกรรมที่ทำได้เล็กน้อยคือ  เก็บผ้าที่ลูกซักให้มาพับ  ปัดกวาดฝุ่นในบ้านบ้าง  จัดวางสิ่งของให้เป็นระเบียบ  ดูทีวี  เดินไปเดินมา  และร้องเพลง  เพื่อนๆที่ทำงานแทนมารู้ว่า  ครูอ้อยร้องเพลงในเวลาที่เขายากลำบาก  เขาจะพากันโกรธไหม

  

เวลาที่ยากลำบากของครูอ้อยคงจะใกล้หมดไปแล้ว  ต่อจากนี้  คงจะกลายเป็นคนพิการคนหนึ่งที่ทำงานได้ไม่เต็มกำลัง  ด้วยแขนทำงานได้ไม่ดี  ไม่ทน  ตัวครูอ้อยเองก็ต้องเจ็บปวดใจพอสมควร  ด้วยปกติเคยทำงานสารพัดไม่ได้หยุดหย่อน  กลับมาเป็นนั่งมองเพื่อนทำงาน  บางทีต้องการแนะันำเพื่อนคงจะไม่ฟังด้วยคิดว่าตนเองทำได้โดยไม่ปรึกษาใคร แถมจะเคืองด้วยที่ต้องทำงานเพิ่ม


ดังนั้น  กิจกรรมที่ทำในวันคล้ายวันเกิดปีนี้คือ  คิดมาก  คิดต่างๆนานา  อยู่คนเดียวก็เลยต้องระวังความคิด  มีพี่ครูท่านหนึ่งถามว่า  ได้พักแบบนี้  ทำไมไม่ทำผลงาน ครูเชี่ยวชาญไปเลยล่ะคะ  อยากจะเรียนให้พี่ครูทราบว่า......แขนที่ไม่ได้ดังใจนี้  แค่อย่าให้เขาปวด  คือ บทบาทของครูอ้อยในตอนนี้ค่ะ