คำสอนนอกเนื้อหา..น่ากลัวยิ่ง

คำสอนนอกเนื้อหา..น่ากลัวยิ่ง

คำสอนทางศาสนาไม่ว่าพุทธ คริสต์ อิสลาม นั้นเริ่มแรกมักสอนกันตามเนื้อหา ท้องเรื่อง บริบท เฉพาะ  ที่ทำให้เข้าใจได้ดีทั้งอรรถและพยัญชนะ ในสถานที่ เวลา และบริบทนั้น


แต่ภายหลังมีการตัดเอาประโยคมาสอน  โดยละทิ้งเนื้อหา หรือ ท้องเรื่อง พื้นเดิม บริบทแห่งคำสอน ภาษาฝรั่งเรียกกันว่า quote out of context  ภาษาไทยเราเรียกว่า “ตู่พระพุทธเจ้า” 


เช่น สอนว่า “ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน” พร้อมคำบาลีกำกับที่ทำให้ดูขลัง เช่น  อัตตาหิอัตโนนาโถ


ถามว่า ถ้าโจร มันเอาภาษิตนี้ไปใช่ล่ะ  ว่า มันเป็นที่พึ่งแห่งมัน  ดังนั้นมันก็ต้องปล้น ฆ่า ข่มขืน โกงชาติ ให้มากขึ้นไปเรื่อยๆ อย่างนั้นหรือ เพราะมันจะไปพึ่งพระ นักปราชญ์ ตำรวจ เพื่อให้มาหารายได้เพื่อเลี้ยงชีพให้มันได้กระนั้นหรือ (สัมมาอาชีโว อีกต่างหาก)


แต่ในบริบทแห่งนักปราชญ์  วิญญูชน นั้น ใช่เลย ..... ตนแลเป็นที่พึ่งแห่งตน 


ส่วนโจรนั้นถ้ามันสมาทานคำสอนให้ พึ่งตัวเองเมือไร โลกก็ฉิบหายเมื่อนั้น  มันต้องพึ่งคำสอนของปราชญ์ต่างหากเล่า  เพื่อส่องทางให้มันเดินไปในหนทางที่ถูกต้อง 


คนโง่นั้นพพจ. สอนให้ขยัน  ส่วนคนฉลาดนั้นสอนตรงกันข้าม...ให้รักสันโดษ  (สันตุษฐีธรรม)  ซึ่งคนกึ่งโง่กึ่งขี้เกียจก็ไม่เข้าใจ แล้วมาอวดฉลาดวิจารณ์กันใหญ่ แบบนอกเนื้อหา ท้องเรื่อง บ้างหาว่าพพจ.สอนให้ไม่เจริญ ไม่รวย เหมือนพวกฝรั่งไปโน่น


....คนถางธรรม (๑๙ ธค. ๕๕) 


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สะกิดกวน...ชวนแหกค่าย----->สู่แดนใหม่...ไตเสรี



ความเห็น (0)