เมื่อนึกทบทวนเหตุการณ์วันนี้....................วันนี้ซัน งอแง ........

ป่าป๊าไปหาซันเวลา  15.30 น.

 

(ต้องแก้ไขวันที่บนกล้องใหม่  ให้ตรง)

เริ่มต้นเราทักทาย   ป่าป๊าอาบน้ำให้ซันช่วยคุณครู..........ทานขนม และป่าป๊าก็ชวนซันไปเล่นที่สนามเช่นเคย .....

<ป่าป๊ารับรู้ว่า  ซัน ต้องการสื่อสารอะไรบางอย่าง>  ...........  

ซันบอกจะเล่นเบาะที่นอนในห้อง ไม่ออกข้างนอก......  เราก็ตกลงกันว่าถ้าเล่นในห้องจะมีเพื่อนๆมาเล่นด้วย เราต้องแบ่งเพื่อนเล่นด้วย  ซันรับคำ.......  

สถานการณ์ไม่ผิดจากที่ป่าป๊าคาดไว้ และเป็นสถานการณ์ที่เกิดประจำ คือซันจะงอแง ต้องการเล่นคนเดียว ไม่ให้มีเพื่อนอยู่ด้วย ซึ่งเป็นไปได้ยาก...................... ป่าป๊าขอซันว่าไปเล่นสนามดีกว่า ซันจะได้เล่นของเล่นที่ป่าป๊าเตรียมมา.............  ซันปฏิเสธไม่ไปเล่นข้างนอกเหมือนเช่นเคย.........เริ่มมีอารมณ์ ไม่ยอม.............  คุณครูมาเห็นจึงมาช่วยแยกเพื่อนๆ ไปอีกห้อง ให้ป่าป๊ากับซันเล่นกันสองคนตามที่ซันต้องการ.................

16:30 น. คุณครูส่งสัญญาณว่า เพื่อนๆซันกำลังจะได้เวลากลับบ้านแล้ว เราจำเป็นต้องรีบเล่นและเก็บของ  หรือย้ายที่ไปเล่นที่อื่น ก่อนเพื่อนๆจะมากัน............ซันยืนยันไม่ย้ายไปไหน.......  เป็นสถานการณ์ตามคาด ป่าป๊าและคุณครูต่างก็เห็นล่วงหน้าแล้วว่าจะเกิดอะไร....

 เพื่อนๆต่างเดินตรงเข้ามาเพื่อขอเล่นบ้านเบาะหลังคาโค้งที่ซันทำไว้.......................  ซันเริ่ม งอแง ร้องไห้  .......

ป่าป๊ามองคุณครู เรารู้กันเลยว่า ป่าป๊าคงต้องอุ้มซันออกไปข้างหน้าโรงเรียนก่อนเพื่อทำให้ซันอารมณ์ดีขึ้น.......  <คุณครูอ๋อยเรียกว่าการละลายพฤติกรรมเด็ก....:):)  แต่งานนี้ผู้ใหญ่ต้องมีสติ เพื่อที่จะค้นหา และรับรู้ว่าเด็กต้องการอะไร......>

ป่าป๊าอุ้มซันเดินมาสนามท้ายโรงเรียน เพื่อนๆซันเดินตามป๊าอีก 4-5 คน โดยป่าป๊าไม่ทันสังเกต.......

ป่าป๊าต้องแยกวงเพื่อนๆซันบอกให้กลับไปห้องตามเดิม ดูเหมือนว่าเพื่อนๆซันจะไม่เข้าใจเดินตามเรามาจะไปด้วย..... ซันเองก็ร้องไห้ไม่ยอมออกข้างนอก.....................  งานเข้าป่าป๊าเลย เอาไงดีว้า......  ถ้าเปิดประตูชั้นสุดท้ายเด็กๆก็จะแตกกระเจิงไปสนามเด็กเล่นแน่ๆ..... แล้วป่าป๊าจะดูทุกคนไม่ไหว ขณะที่ซันกำลังร้องงอแงเสียงดังมาก.............

ดีที่คุณครูอีกห้องมาช่วยป่าป๊าไว้......เรียกกลุ่มเพื่อนๆซันกลับฐานที่ตั้ง....................ไม่งั่นป่าป๊าตายแน่ 555

ป่าป๊าอุ้มซันตลอด.............. ทั้งชวนซันไปศาลาพระ  ไปทำบ้านใบไม้..........เล่นจานบิน........... ซันปฏิเสธว่า “ไม่ ๆ ๆ” อย่างเดียว

ป่าป๊าเบียงเบนความสนใจซันไปที่อื่น.......  ซันเริ่มสงบลง.....  เราพูดคุยกันเรื่องอื่น  หยุดให้ซันพูดคุยเรื่องล้อรถ (พอดีมียางในรถยนต์อยู่  2 เส้นใหญ่)

ป่าป๊า: ป่าป๊าว่ามันเป็นหนอนใช่ไหมลูก

ซันตอบ: ไม่ใช่!!มันเป็นยางรถยนต์ (<ลูกเรารู้อีก ไม่เสียชื่อป่าป๊า..วิดวะ.เครื่องกล...ฮาๆๆ>

หมดมุขนี้ป่าป๊านึกว่า....ซันจะเริ่มสงบลง..........  ผิดคาดครับ........... ซันร้องไห้ใหม่ จะกลับเข้าห้องเล่นบ้านเบาะ....

คราวนี้ซันเย็นลงระดับหนึ่งแล้วป่าป๊าเลย เริ่มใช้เหตุและผลคุยกับซัน........

ป่าป๊าเริ่มถามว่า:   ซันอยากได้อะไรครับ................?

ซัน:   ซันอยากกลับเข้าไปทำบ้านเบาะ

ป่าป๊า: ถ้าจะกลับเข้าไปเราต้องหยุดร้องก่อนนะ

ซัน: ไม่ ไม่ ไม่........ ซันเริ่มปฏิเสธใหม่อีกรอบ...................

ป่าป๊าตอนนั้นกอดซันแน่นขึ้นเบาๆ แล้วกระซิบบอกซันว่า “ป่าป๊ารักซันนะครับ ป่าป๊ารักมากด้วย  ป่าป๊ารักซันนะครับ”

“ซันรักป่าป๊ามั้ย? ”  ซันตอบสั้นๆ: “รัก”...............

ป่าป๊า: ถ้ารักป่าป๊าก็กอดป่าป๊าแน่นๆเลยนะ......................

ซันกอดป่าป๊าแน่นเหมือนกับว่าเราไปเคยเจอกันมาตั้งนาน..................ซันพูดมาหนึ่งประโยคที่ป่าป๊าต้องรีบแก้ไข และยืนยันความถูกต้อง

ป่าป๊าเลยอธิบาย:  ป่าป๊ารักซันมากๆ มากที่สุดด้วย ป่าป๊ากอดซันอยู่นี้ไง ป่าป๊ารักซันมาก ป่าป๊าเลยมาหาซันทุกวันใช่ไหมครับ........  ซันว่าป่าป๊ารักซันมั้ย?

ซัน: ป่าป๊ารักซัน

ป่าป๊า: ป่าป๊ารักซันมากครับ นี่คือความจริงลูก............

ซันเริ่มเย็นลง..... เราก็ไปเจอ Slider แบบไม่มีบันได เป็น slider ทั้งสองทาง ป่าป๊าอุ้มซันแกล้งทำเป็นจะเดินขึ้น slider......ซันตลก เรากลับมาสนุกกันอีกครั้ง.......

ป่าป๊า: เมื่อกี้นี้  ซันอารมณ์ไม่ดีใช่มั้ยครับ......  ตอนนี้อารมณ์ดีหรือยัง?

ซัน: อารมณ์ดีแล้ว.....:):)   <ป่าป๊าพยายามสอนให้ซันรู้จัก และบอกความรู้สึกของตัวเองได้ ว่าตอนนี้ซันโกรธนะ อารมณืไม่ดีนะ...........เมื่อเรารู้แล้ว เราดีถึงจะ "จับ" อารมณ์ นั้นๆได้>

เราเล่นกับเพื่อนซันชื่อ พีม ซะพัก................

17:00 น. ซันกลับเข้าไปเรียนพิเศษ..................  คุณครูเห็นซันยิ้มสดใสแล้ว เป็นที่รู้กันว่าซันต้องปั่นงานให้เสร็จทัน 17:30 น. ก่อนกลับ.....              

ป่าป๊านั่งหลับตา สมาธิรออยู่นอกห้อง..............ซันทำเสร็จทันเวลาพอดี....................(สงสัยคุณครูใจดี ช่วยแน่ๆเลย....)

*****************************************************************************

เมื่อนึกทบทวน ถ้าเป็นเมื่อก่อน..................ป่าป๊าคงแก้ไข หาทางออกโดยดุซัน ว่าทำไมบอกไม่ฟัง ไม่ทำตาม............

ปัจจุบันธรรมะ ที่ป่าป๊าฝึกปฏิบัติมาทำให้ป่าป๊า ตามความคิดของตัวเองได้ทัน และมองไปที่ความรู้สึกในใจของซันแทน ......................  เมื่อสติเรามี........เราก็จะแก้ปัญหาได้ด้วยตัวของตัวเอง

ถ้าเราหยุดอารมณ์ที่เกิดขึ้นมาได้................ ทุกอย่างก็กลับมา “สงบ” ดังเดิม

การแก้ไขปัญหาด้วยอารมณ์ ไม่เป็นผลดีแก่ใครๆเลยนะครับลูก......................

สงบ แล้วมองดูอารมณ์ ความต้องการของตน เราจะรู้ว่า ที่แท้จริงนั้น อารมณ์ต่างๆ มันเดือดขึ้นมา แล้วมันก็เย็นลงไปเอง สลับกันไปมาอย่างนี้  เป็นเรื่องของมันอยู่อย่างนี้................  อยู่ที่ว่าเราตาม “รู้” มันได้เร็วเพียงใด

จะทำได้.......เขาถึงเรียกว่า .....”ฝึกปฏิบัติธรรม”