นอนไม่หลับจึงเดินออกมาชมฟ้าในคืนเดือนหม่น  

 ความเงียบสงบของค่ำคืนทำให้คิดถึงพี่น้องที่จากมา

เสียงหรีดหริ่งแว่วมาแต่ไกล เหมือนส่งสัญญาณรับรู้ถึงกันได้

ดวงดาวระยิบระยับไม่มากดวงนัก แต่ก็พอประดับฟ้าเมืองกรุงให้สวยงามได้ในคืนนี้

"ฝากดาวไปถามคนไกล

ปานนี้สุขทุกข์อย่างไรหนอ

คิดถึงจึงน้ำตาคลอ

เพียงพอกับความรักที่มี"

"จึงเขียนกวีด้อยน้อยคุณค่า

เผื่อฟ้าหายหม่นค่ำคืนนี้

นำรักคิดถึงซื่อตรงยังคงมี

เป็นราตรีแห่งทิพยวิมาน"