ทำตามข้อตกลงค่ะ บันทึกนี้เป็นบันทึกแรก ของการเป็นสมาชิก Happy Ba..พื้นที่ของความสุข นึกย้อนรอยของชีวิตไปสัก ๓๕ ปี เด็กบ้านนอก คนหนึ่ง อาชีพของครอบครัวคือการทำนา อาชีพที่ได้รับเกีรยติให้เป็นกระดูกสันหลังของชาติได้อยู่ในระบบของการศึกษาก็เป็นสิ่งที่ ประเสริฐ ของชีวิตแล้วนะ ร่างกายแข็งแรงจากการทำนา เมือได้ไปโรงเรียนจึงไม่เป็นการยากที่จะได้เป็นนักกีฬาของโรงเรียน เล่นทุกอย่างที่มี วิ่งระยะกลาง (มีแรงแต่วิ่งไม่เร็วมาก) แชร์บอล ทุกอย่างที่คุณครูจะให้เล่น นี่เป็นจุดเริ่มต้นกระมัง ทำให้ชอบเล่นกีฬาเข้าเส้นเลือด  เล่นกีฬาก็ต้องมีซ้อมเป็นเรื่องธรรมดานะ แต่แน่นอนจะไม่ธรรมดาสำหรับชั่วโมง หรือวิชาหลักๆเช่น คณิตศาสตร์  อังกฤษ ภาษาไทย ที่พวกเราต้องขอ อนุญาตไปซ้อมถ้าใกล้การแข่งขัน แฮะ แฮะ ..จะได้ยินเสียง บ่นลอยตามลมมาเป็นประจำ ไปซ้อมอีกแหละุ ..ชนะบ้างไหมเนี่ย!!! พวกเธอเนี่ย อาศัยว่าการเรียนของพวกเรามิได้เลวร้ายมากนักเอาตัวรอดได้ เลยยังได้เล่นอยู่ค่ะ จนมามัธยมต้นก็ยังเล่นกีฬาอยู่ ข้ามมามัธยมปลายมีเราคนเดียวที่เรียนโปรแกรม วิทย์ คณิต แล้วยังไปเป็นนักกีฬาของโรงเรียน บอกแล้วว่า เข้าสายเลือด เล่นเพราะชอบ สนุกสนาน ได้ไปแข่งขัน แพ้ชนะ ไม่สำคัญ ได้ร่วมแข่งขันก็สุขใจแล้ว ไปเรียนพยาบาล ก็ตัดไม่ขาด ยังวนเวียนอยู่เช่นเดิม ...จบมาทำงาน  เล่นกีฬาของ สถาบัน จนได้ไปเป็นตัวแทนของ กรมการแพทย์ มีเรื่องตลกร้ายที่จำได้ไม่เคยลืม ค่ะ พี่ๆ ชวนไปเป็นตัวแทนนักกีฬาว่ายน้ำ บ้านเราอยู่กับคลองว่ายทุกวัน นึกในใจ หวานหมู ...ฮิ ฮิ..ลงเลย ประเภทฟรีสไตร์ ๕๐ เมตร แถมด้วย ๑๐๐ เมตร ขึ้นแท่นกระโดดครั้งแรก กระโดดตูมว่ายอย่างที่คิดว่าเร็วที่สุดแล้ว สักครู่มีเวลาดูใต้ลู่ ..ไอ๊หย๊า....เราอยู่คนสุดท้ายของกลุ่มเลยนี่หว่า มีอยู่ ๘ ลู่ค่ะ ตกรอบแรกเลยค่ะไม่ต้องลุ้น ..ถึงบางอ้อ เสียที ว่ายสระกับว่ายในคลองมันต่างกันอย่างนี้เอง แต่ไม่ท้อค่ะ ...เปลี่ยนแนวไปว่ายประเภทอื่นแทน ...ไปว่ายประเภท กบ ค่ะ เหรียญทองค่ะ เหรียญทองค่ะ ของกรมการแพทย์ กีฬาสาธารณสุข สามัคคี เล่นเพราะชอบ เพราะรัก ทุกอย่างต้องดูแลตนเอง จะบอกว่าเวลา วิ่งออกกำลังกายจะมีความสุขมากค่ะ ได้อยู่ในโลกของตนเอง เป็นเวลาส่วนตัวสุดๆ สุดท้ายได้ค้นพบเลยว่า ถ้าเอาชนะใจตนเองได้ ลบคำว่า ขี้เกียจ ออกไปจากความรู้สึกได้ วันนั้นจะได้ออกกำลังกาย 

วันหนึง ออกหน่วยเคลื่อนที่ขณะช่วงน้ำท่วมไปกับเพื่อนๆ น้องๆ รอคนไข้อยู่ค่ะ อุแม่เจ้า ..ด้านซ้ายมือเหลือบไปเห็นเพื่อนวัยเดียวกันควักยามาทานหลายเม็ด ...ด้านขวา รุ่นน้องอีกคน ควานยาประจำตัวขึ้นมาทานเหมือนกัน ยอมรับค่ะ ว่าตกใจ ตกใจ ไม่เคยเห็นจะ จะ แบบนี้ ..ถามไปว่า ทานยาแก้อะไรกัน คำตอบคือ ยาลดความดัน ยาลดไขมัน ยาลดระดับน้ำตาลในเลือด ....สะดุ้งในใจ...ไม่พูดอะไร นอกจากบอกเพื่อนว่า ดูแลสุขภาพด้วยนะเพื่อน ..นับจากวันนั้น ไม่เคยนึกขี้เกียจออกกำลังกายอีกเลยค่ะ เพราะหันมาดูตนเอง ข้าพเจ้ายังไม่ต้องมียาอะไร ประจำตัวเลยค่ะ กระทั่งทุกวันนี้ ล่าสุดไปฟังรุ่นน้องที่เรียนวิทยาศาสตร์การกีฬา สอบป้องกันวิทยานิพนธ์ของตนเองค่ะ ได้ความรู้มาใหม่ว่า ตาม ทบ. ของประเทศ เยอรมัน ถ้าต้องการออกกำลังกายจนถึงขั้นสามารถสลายชั้นไขมันได้ ต้องออกกำลังกายติดต่่อกันเป็นระยะเวลาอย่างน้อย  ๔๕ นาทีค่ะ ...นึกขอบคุณความจำเป็นของชีวิตที่ทำให้ร่างกายต้องแข็งแรง ...การออกกำลังกายที่ทำให้มีโลกส่วนตัวของตนเอง ทบทวนตนเอง ท้ายสุด ทำให้มีจิตใจที่แข็งแกร่งขึ้นมาควบคู่กันด้วยค่ะ......ขอขอบพระคุณ.....