หันมองกับตนเองใหม่กับบทเรียนใหญ่ที่กระแทกใจ มีความดีงามให้หนูได้เห็น
ครูอ้าแขนโอบกอดและให้ความอบอุ่นทั้งกายและใจ
ครานี้หนูรู้สึกทุกข์และทุกข์เข้าไปข้างในใจจริงๆ
จนพอขับรถออกจากวัดก็อยากหนีกลบเกลื่อน
แต่ครูก็โทรมาให้ข้อคิด ให้พิจารณา
ให้สติอย่างทันท่วงที
หนูฟื้นตัว ฟื้นใจได้เพราะคำของครูที่ถามว่า
"ไม่รู้สึกอะไรเลยหรอก กับการที่กระเป๋าตังค์หาย"
ข้างในหนูค้างเพราะมันกำลังหนีทุกข์แบบผิด ๆ
แต่ครูกำลังจับมือพาให้เผชิญทุกข์เพื่อพ้นทุกข์
หนูอึ้ง ครูพาย้อน
"นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนูลืมของ ไม่ใช่ครั้งแรกที่กระเป๋าตังค์หาย
สาเหตุเพราะไม่มีสติ"
ครูย้ำวิธีแก้ให้ด้วยค่ะว่า
"ไม่มีก็ทำให้มี ให้เจริญสติ จะทำอะไรบ้าง ก็ให้เขียนออกมาเอาหยาบก่อน ทำบ่อยๆก็จะเป็นพฤติกรรม ทำบ่อยขึ้นก็เป็นนิสัย"
แต่หนูทำไม่ดี ขาดสติเผลอเรอจนเป็นนิสัย
จะแค่เชอะ ช่างมันเถอะืเหมือนแต่ก่อนไม่ได้แล้ว
ครูน่ารักมากเลยค่ะ มองไป ณ ตอนนี้
ถ้าไม่ได้ครูได้คำพูดของครูหนูคงจะพลาดบทเรียนนี้
แถมกระเป๋าตังค์เอาเข้าจริง ๆ
ใจหนูกลับเสียดายเหรียญบาท ลงทองที่ครูเคยให้ไว้
นั่น มันสะท้อนใจของหนูที่มี มิจฉาทิฐิ ชัดเจนมากค่ะ
น่าขำ ปนสลดสัวเวทใจแท้ๆของตนเองซะไม่มี
ดีแท้ที่มีโอกาสได้บทเรียนนี้ สาธุ สาธุ สาธุ เจ้าค่ะ
