วันเสาร์ ที่ 13 ตุลาคม 2555
กราบสวัสดีค่ะครู กว่าจะได้เล่าทบทวนถึงวันนี้ก็เป็นการเขียนย้อนหลังกับตนเอง ด้วยความเหลาะแหละงอแงไม่เอาไหนผิดศีลข้อ 4 ในตนเอง วันนี้ตอนเช้าหลังรับข้าว ตอนแรกว่าจะออกไปเตรียมวัตถุดิบทำลูกประคบ พอเข้ามาข้างในพร้อมกับเด็ก ๆผู้หญิงเราจึงชวนกัน ปลูกต้นไม้ ทำสวนหย่อมเล็ก ๆ แบบร่วมด้วยช่วยกันตั้งใจทำเพื่อเซอร์ไพร์แม่ครู
เด็ก ๆช่วยกันกวาดคนละไม้คนละมือ หนูและน้องกิ่ง จะเป็นมือขุด น้องน้ำตาลมือปลูกและรดน้ำ น้องกอและน้องบิ๋ม มือปัดกวาดทำความสะอาด
ได้ส่วนหย่อมน่ารัก ๆ ที่พอทำเสร็จแล้วก็มานั่งมองอย่างชื่นใจกันเจ้าค่ะ
พอครูเมตตาโทรมาสอบถามและเตือนเรื่องทำลูกประคบ บ่าย ๆ มาร่วมกันทำลูกประคบ วันนี้วัตถุดิบมีไม่มากเนื่องจากหนูไม่ได้ประสานกับชาวบ้านให้นำมาอย่างแข็งขัน ด้วยความไม่มั่นใจว่าจะทำหรือไม่ จึงมีเพียงคุณตาท่านหนึ่งที่นำมาเท่านั้น
ตกเย็นครูเข้ามาเป็นเวลาที่ออกมาทำวัตรเย็น หนูออกมาช้าเพราะมัวเก็บของดูความเรียบร้อย ให้น้องภัสพาพี่รุ่งและเด็ก ๆออกมาก่อน พอดีน้องกิ่งลืมของกลับมาเอา จึงได้ออกมาพร้อมกันกับหนู
ในความโง่ที่ก็ยังแก้ไขเรื่องราคะกับตนเองไม่ได้
พอเจอครู ได้รับการเตือนสติแบบจัง ๆ ด้วยฝ่ามือ การตอบสนองข้างในคือ “สว่างโล่ขึ้นมา”
แต่ก็ยังงง ๆ กับตนเองค่ะ
หนูรับรู้ว่า ครู เหนื่อย ณ วันนั้นหนูไม่รู้ว่า มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่ข้างในหนูก็ยังมีอาการน้อยใจ
สภาวะนี้จะมีอาการหนักขึ้น ณ วันนี้ที่มีรอบเดือน เตือนตนเองไว้แต่ก็ยังพลาดค่ะ
สติไม่ดี มีรอบเดือนทีไร เหมือนมันหาเรื่องให้ตนเองร้องไห้ เป็นนางเอก
กลับจากเก็บของ น้องกิ่งแวะอยู่เป็นเพื่อนครู ที่ศาลาดูแลเด็ก ๆที่ไม่สบาย
หนูไปทำวัตร กลับจากทำวัตร หนูเข้าสำนัก ตอนแรกว่าจะเดินจงกรม แต่ข้างในก็รู้สึกว่า
อยากได้คำตอบให้ตนเองว่า “อยู่อย่างไรไม่สร้างภาระ”
รับรู้กับตนเองว่า “เป็นภพภูมิของเปรต”
ที่คอยเรียกร้องบางอย่าง ที่ก็ไม่รู้ว่า คือ อะไร ตายไปก็เปรตดี ๆ นี่เอง อย่างไม่ต้องสงสัยครู จึงเตือน
แต่ ณ วันนั้น ก็ มิได้มีปัญญา เข้าไปในเต้น นั่งภาวนา สุดท้ายก็ล้มตัวลงนอนเจ้าค่ะ
