พี่สอนน้อง

ครูครับผมจะทำโครงงานหุ่นยนต์ ครับ  

ครูครับ ผมอยู่เทคนิค นะครับ

กนกเกียรติ (เด็กชายตัวเล็กๆ ที่ทำโครงงานกระดาษจากผักตบชวา)

ครูไม่รู้เรื่องเลยนะ...เออเอามาเลย ครูดูได้  ครูวิพากษ์ให้ได้(ที่จริงไม่รู้เรื่องเลย)

ครูขา หนูจะทำหุ่นยนต์  หนูจะเริ่มจุดไหนค่ะ

ทำไมประจวบเหมาะอย่างนี้.....

..........ฮา..มาแล้วไม่ได้มาคนเดียวด้วย ชวนเพื่อนมาด้วย

..........หอบชิ้นงานที่เขาคิดว่าดีที่สุดของเขามา

กนกเกียรติ โชว์ผลงานด้วยความภาคภูมิใจ มันเป็นจุดเริ่มต้น

.........มันเป็นบรรยากาศแห่งความอบอุ่นที่เห็นพี่ที่จบไปแล้ว กลับมานั่งคุยกับน้อง

• เขาคุยกันด้วยภาษาที่ครูฟังแล้ว ทำไมเราไม่รู้เรื่องนะเนีย  ครูเลยเป็นตัวที่เขาต้องอธิบายให้ฟัง...ฮา  มีความสุข  ที่เด็กสอน...
• เรารู้ไม่เท่าเขา..ซะแล้ว 
• ทักษะศตวรรษที่21.....เกิดในตัวเขาแล้ว

เป็นช่วงที่เก็บเกี่ยวความสุขของครู

ฝันครูเป็นจริง  ที่เห็นบรรยากาศเยี่ยงนี้

ความหวังว่าจะเกิดหุ่นยนต์ตัวแรกจากความคิด

จากการอยากรู้อยากเห็น ของเด็ก.....เด็กบ้านนอก...

....สายสัมพันธ์...