เมื่อฉันมีภาษาเป็นอาวุธ
ฉันว่าฉันควรมีบทกวีให้เธอสักบท
เมื่อฉันมีภาษาเป็นอาวุธ
สุนทรีย์แท้แฝงบทมุ่งหมาย
ฉันได้ฝากไว้ในอักษรกลาย
หากพลั้งผ่านเก็บฝันฉันกลับไป
เมื่อฉันไม่กล่าวคำมนต์พ่นพิษ
จิตที่หวังยังประคองสนองเจต
ประดิษฐ์กลอนเจ้าผ่านน้ำมิตร
เพียงได้คิดคำฉันท์ให้หวั่นไหว
เมื่อฉันขยับจิตเร้าช่างจองหอง
เย่อลำพองคล้ายเคืองแผ่นดินไหว
แลสิ้นท้ายกลับชำระล้างจิตสิ้นไป
มิ่งขวัญเจ้ากลายกลับอมตะวิญญาณ
เมื่อเธอผ่านมาเก็บไว้ตักตวงสิ้น
หวังทิ้งไว้เพียงคราบแห่งเสน่หา
หวังเพียงเจ้าหยุดดูชั่วพริบตา
เหล่านั้นหนาฝังอยู่ในใจผู้ผ่านกวี
๕ มีนาคม ๒๕๕๔ เวลา ๐:๕๖ น.
