“...ผมจะไปเขานัมซาน...ครับแม่

อยู่กลางเมืองหลวง เขาบอกว่า ...ผมสามารถชมทัศนียภาพกรุงโซลและชานเมืองแบบรอบทิศ 360 องศา ....

และที่นั้นจะพบกับ  หอคอยโซลทาวเวอร์ กรุงโซล 1 ใน 17 หอคอยเมืองที่สูงที่สุดในโลก สูงถึง 480 เมตร เหนือระดับน้ำทะเล

ซึ่งคู่รักทุกมุมโลก...จะล๊อกแม่กุญแจ....เพื่อความรักที่ยืนยง ณ เขานัมซาน  แห่งนี้หล่ะครับแม่…”

 

 

 

 

ผมเขียนบันทึกถึงแม่สั้นๆ...ว่า ผมได้มาอยู่บน “เขานัมซาน” และบนเขานั้นมี “หอคอยโซลทาวเวอร์”

ที่คนทุกมุมเมืองของทั่วโลกโคจรมาที่นี้...รวมถึง “คนไทย” มากมาย

ซึ่งบนหอยคอยนั้น...มี “ความเชื่อ” กับ “ความรัก” มากมาย

...การล๊อกแม่กุญแจทั้งสองฝ่าย...หญิง-ชาย...คู่รัก...ทั้งสองฝ่ายตามเพศวิถี... คล้องคู่กัน....คล้องใจตลอดกาล

…ของที่ระลึกที่เป็นศิริมงคลในความรักที่มั่งคงชั่วนิรันดร์

...การให้คำสัญญาแห่งรักบนเขาสูงสุดเทียมท้องฟ้า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

และสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมจดจำได้แม่นยำสำหรับ “ความรัก” คือ

การเขียนข้อความแห่งรัก...บันทึกไว้ที่กระเบื้อง...แล้วนำไปติดตามฝาผนัง

ผมเห็นคู่รักหลายคู่...ยิ้มแย้ม...เขียนถ้อยคำหวานๆ ...ความมั่นสัญญาต่อกัน

เพิ่มสีสันแห่งความมีชีวิตชีวาที่นี้...สว่างไสว...แม้ในยามค่ำคืน...

 

 

 

แต่ผมก็แอบเห็น...

หญิงคนหนึ่ง...........

ชายคนหนึ่ง.............

...กำลังลบข้อความแห่งรักให้หมดลง...จนถึงพยัญชนะสุดท้าย...สะอาดหมดจด

...กำลังใช้มีดแคะกระเบื้องจากฝาผนัง

....อนิจจาความรัก...

.........ง่ายที่จะเขียน...ยากที่จะลบ.............