กับบทเพลงที่อาจารย์ โสรีช์ โพธิแก้ว ได้เล่นกีต้าและร่วมร้องเพลงกับนักศึกษาเพื่อมอบให้
“ท่านอาจารย์ประมวล เพ็งจันทร์” ซึ่งมีชื่อว่า “การเดินทาง”
เนื้อหาว่า
“ฝีมือการเล่นกีตาร์ของอาจารย์ ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีเพียงชิ้นเดียว และเสียงร้องของบรรดาลูกศิษย์ประมาณ 50 คน เนื้อร้อง เสียงร้องและท้วงทำนองของบทเพลง ทำให้ผู้รู้สึกได้ถึงความหมายของการเดินทางอันยาวไกล
ช่วงขณะที่ผมดื่มด่ำไปกับความไพเราะของบทเพลงหยาดน้ำตาแห่งปีติเอ่อล้นออกมา
“เดินทางสู่ความว่างของหัวใจ หนทางอันยาวไกล อยู่ในใจของเราเอง”
ใช่ ! เลย ผมต้องการบอกความหมายนี้แต่ผมไม่สามารถบอกได้ด้วยตัวอักษร
เมื่อเสียงเพลงยุติลง ผมเข้าไปคุกเข่ากอดอาจารย์โสรีช์ ขณะที่ท่านนั่งอยู่บนเก้าอี้ มีกีต้าร์อยู่ในมือ
“ผมเดินทางยาวไกลก็เพื่อฟังเพลงนี้ขอบพระคุณอาจารย์มากที่ร้องเพลงนี้ให้ผมฟัง””……..
อ่านถึงตรงนี้ใจหนูที่แข็งกระด้างอ่อนยวบลง สั่นสะเทือนด้วยความประทับใจ ความอ่อนโยนและความสุข ซึมซับกับเนื้อหาของเพลงทีท่านอาจารย์โสรีช์และบรรดาลูกศิษย์ส่งผ่าน ถึงท่านอาจารย์ประมวล เป็นสิ่งที่ในใจหนูเอ่ยปนสะอื้นว่า “งดงามจริงๆ”
