นั่งลงระลึกถึงพระคุณครู “วันนี้จะเขียนเรื่องอะไรดีนะ”
จากการได้เห็นพัฒนาการในจิตใจตนเอง แบบที่รู้ได้เอง รับรู้ประจักษ์ใจเลยว่า
“การเข้าใจในตนเองคือ ความยิ่งใหญ่”
หนูเริ่มศึกษาตนเอง เรียนรู้ตนเองกับครูมานาน จุดเริ่มต้นจากความโกรธและความริษยา
จากวันนี้จนถึงวันนี้ กว่า 4-5 ปี
ปีแรกๆเพียงแค่รู้จัก แล้วก็หาเรื่องวิ่งตามท่านอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ปีหลัง ๆ ครูนำพาให้ฝึกหัดขัดเกลาจิตใจ ฝึกฝนอดทน
นี่ก็ 4 ปีแล้ว แม้หนูยังเป็นปุถุชน ที่ยังมีกิเลส
รับรู้รับทราบแลเห็นพัฒนาการในตนเองว่า
“ชีวิตเบาสบายมากขึ้น จิตใจผ่องใส ขาวสะอาดมากขึ้นมาก ๆ” แต่ยังเป็นแบบปุถุชนอยู่
ก่อนหน้านี้หนูดื้อ และดื้อมาก โชคดีที่ “อึดและอดทน”
เหมือนลึกๆเชื่อมั่นมากว่า “ครูนำพาได้”
แล้วยิ่งมองย้อนไปกับความเปลี่ยนแปลงยิ่งทำให้มีศรัทธาและมีความมั่นคงในจิตใจว่า
“มาถูกทางแล้ว ที่เหลือก็เพียงอดทนฝึกฝนเอา”
หลวงยังเคยเอ่ยว่า “ทุกๆคนมีครู หลวงปู่ก็มีพระพุทธเจ้าเป็นครู ให้ฝึกให้หัดปฏิบัติให้ได้”
เชื่ออย่างสุดใจว่า
“ชีวิตนี้ดีขึ้นได้เพราะ ครู และเชื่ออย่างยิ่งว่าหากยังคงเดินเช่นนี้ เจริยรอยตามครูเช่นนี้ก็มีโอกาสที่จะพ้นทุกข์ได้สักวัน”
