ชีวิตจะเป็นสุขได้อย่างไร จากหนังสือ "พอ หลักธรรมแห่งความพอเพียง" โดยท่านเจ้าประคุณ สมเด็จพรญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราชสกลมหาสังฆปริณายก ได้ทรงสอนวิธีสร้างสุขได้ดังนี้ พึ่งผิดที่ ช่วิตย่อมมีภัย
ภัยของชีวิตโดยตรง คือ กิเลส ซึ่งก็หมายถึงโลภะ คืออยากได้ โทสะ คือความขัดเคือง โมหะ คือความหลง ดังนั้นคนจึงเป็นผู้ก่อภัยแก่ตนเอง เพราะมีกิเลสกำบังปัญญาอยู่ ความสุขย่อมเป็นที่ปราถนาของคนทุกคน และทุกคน ย่อมเคยประสบความสุขมาแล้ว ดังนั้นความสุขเป็นอย่างไรย่อมเป็นที่รู้จัก คือในเวลาที่กายและจิตใจอิ่มเอิบสมบูรณ์สบายนั้น ก็พูดกันว่าเป็นสุข ความสุขจึงเกิดขึ้นที่กายและที่จิตใจนั่นเอง
สิ่งที่ทำให้มีความสุขจริงคือความสุขจิตและใจ เพราะในบางครั้งแม้กายจะสบายถ้าจิตไม่สบาย กายก็พลอยซูบซีด เศร้าหมองด้วย ส่วนกายเมื่อไม่สบายด้วยความเจ็บป่วยหรือด้วยความคับแค้นอย่างใดอย่างหนึ่ง ถ้าจิตยังร่าเริงสบายอยู่ก็ไม่รู้สึกว่าเป็นทุกข์ เป็นร้อนเท่าใดนัก และความไม่สบายของกายก็อาจบรรเทาไปได้ เพราะเหตุนี้ความสุขจิตสุขใจจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ
ดังนั้นขอให้ทุกคนคิดเสมอว่า ทุกข์สำหรับเห็น แต่สุขสำหรับเป็น เราก็จะมีความสุข แต่ถ้าเมื่อไรมีทุกข์สำหรับเป็นชีวิตเราก็จะไม่มีความสุขค่ะ
