เอานะ^^ จริงๆผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงกับการเล่าเรื่องพี่กำลังจะเอ่ยปากพูดและเขียนลงบนหน้าคอมพิวเตอร์เพื่อจะทำให้มีคนเข้ามาอ่านแล้วรู้สึกดีกับสิ่งที่ผมเขียนแต่มันคงไม่สำคัญอะไรมากมายเท่าไรนักหลอกเพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในการจดบันทึกมันอยู่ที่เรามีความสุขกับตอนที่เราได้ลงมือพิมหรือเขียนบทความนั้นมากกว่า(หล่ออ่ะ)

แรกเริ่มเดิมทีผมไม่เคยคิดที่จะได้เรียนศิลปเลยแม้แต่น้อยแต่สุดท้ายผมก็ได้มายืนอยู่ตรงจุดนี้ ผมเริ่มเรียนศิลปจากจุดเล็กซึ่งพอใช้เวลาและสั่งสมประสบการณ์เท่าที่ผมจะเก็บเกี่ยวเอาทุกสิ่งอย่างเกี่ยวกับการสร้างสรรค์งาานศิลปะ พอในระดับหนึ่งผมก็รู้สึกว่าผมมีความสามารถในระดับหนึ่งแล้ว แต่พอเวลาผ่านไปสายน้ำก้อไหลไปตามลำธารพระจันทร์และพระอาทิตย์คลืนสลับเปลี่ยนคืนวันไปไม่นาน ผมก้อได้มารู้ถึงความเคลาของคนที่รู้เรื่องราวศิลปะแค่หยิบมือเดียว ผมได้มาเรียนรู้งานศิลปที่ มหาวิทยาลัยสารคาม ผมได้พบเจอกับสิ่งต่างๆที่เป็นสิ่งที่แปลกตาสำหรับผม ความลึกลับของงานศิลป์นั้นสุดที่จะบรรยาย

ผมจริงที่ผมต้องเจอมันคือ ผมรู้ตัวเองได้โดยสัมผัสรับรู้ของคนธรรมดา ว่าผมมีความรู้แค่หางลูกอ๊อดเท่านั้นเอง หลังจากนั้นผมพยายามรับรู้สิ่งต่างๆเท่าที่จะทำได้ผมรู้สึกมีความสุขกับงานที่ผมได้เหนม่ว่าจะดีมากน้อยแค่ไหนแต่ในใจผมก็ยินดีกับสิ่งนั้นเสมอ

รู้จักการเรียนรู้เพื่อเพิ่มความรู้และอย่าเลือกที่จะเรียนรู้ถ้าอยากที่จะเป็นผู้รู้