เรื่องราวของแต่เราเล่า

วันนี้ว่างมีเวลาเขียนอารัยเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว แต่อยากเล่าเรื่องที่นี่ให้ฟัง ไนจีเรีย เป็นประเทศน่าสนใจนะ ถ้าเล่ากันยาวเหมือนบุญชูเลย คนที่นี่มีหลายเผ่า นับถือผี และพระเจ้ามาก มีการมาร์คหน้าเด็กๆ ตามหลากความเชื่อ บางก็ว่า หากเด็กคนใหนป่วยบ่อยกรือไม่สบาย ก็ต้องมาร์หน้าด้วยการเอามีดกรีด บริเวณใบหน้า บ้างก็กรีดหน้าเป็นสัญลักษ์แห่งครอบครัว  ส่วนใหญ่แล้วเป็นชาว อีบู และโยโรบา ที่อาศัยอยู่แถบเมืออีบาดอน  ลักษณะคล้ายเส้นหนวดแมว...อาหารการกินก็ดูแปลกตา คนที่นี่บริโภค กลอยเป็นหลัก เอามาบด กินคู่กับเนื้อสัตย์ บ้างก็กล้วยทอด หรือที่นี่เรียกว่าเพลนทีน เวลาทอด ต้องใส่ เกลือ ผงเคจันเพื่อให้มีรสชอด เคยลองกินดูเหมือนกัน ตอนเแรกคิดว่าเหมือนกล้วยแขกบ้านเรา กินเข้าไป แล้วเกือบต้องคายออก เฮ้อ......ประเทศนี้ถ้านับกันตามหลักแล้ว มีพระเจ้าแผ่นดินเยอะมาก ตามเผ่าต่างๆ ใครเป็นหัวหน้าก็ตั้งตัวเป็นคิงส์ ออกลูกมาก็เป็นปริ้น ทำหน้าที่เป็นตัวกลางระหว่างรํฐกับประชาชน ..บางครังก็ทำหน้าที่เหมือนผู้ใหญ่บ้าน หากพบเห็นคิงส์ จำเป็นต้องนอนราบและห้ามเงยหน้าเพื่อเป็นการแสดงความเคารพ..อีกปัญหาที่ตามมาจากระบบ คิงส์นั้น คือสงครามหรือการต่อสู้ระหว่างเผ่าที่ยังมีให้เห็น บางครั้งก็ต่อสู่กับฝ่ายรัฐบาล ส่วนใหญ่จะอยู่บริเวณ แค้วน เดลต้า ที่นั้นเป็นแหล่งน้ำมันที่สำคัญที่สุด ของประเทศ เป็นเหตุให้ชาวบ้านพยายามที่จะทำลายหรือลักลอบโขมยน้ำมันดิบ เนื่องจาก ประชาชนในพื้นที่ไม่มีโอกาสที่จะได้รับผลประโยชจากน้ำมันเลย โยส่วนใหญ่เป็นบริษัทต่างชาติ เข้ามากอบโกย เคยอ่านข่าวหนังสือพิมพ์ท้องถิน ก็มีข่าวชาวบ้านเอาสว่านไปเจาะท่อน้ำมัน เพื่อโขมยมาใช้ เนื่องจากราคาน้ำมะนในประเทศสูงมาก ในขณะที่ทำการเจอะท่อน้ำมันนั้นก็เกิดประกายไฟ ทำให้ท่อ่สงระเบิด ชาวบ้านถุกไฟคลอกเสียชีวิต กว่า สิบคน แย่นะ ประเทศเขารวยน้ำมันแต่ส่งออกอย่างเดียว คนในประเทศไม่มีน้ำมันใช้  ผมก็เจอกับตัวเองหลายครั้ง ต้องไปนั่งเฝ้าที่ปั้มน้ำมัน กว่าสองชั่วโมง ถ้าอยากรู้อารัยเพื่อมก็ลองเข้าไปอ่านเว็บของ ดร.นิติภูมิ ดู เราเคยให้สำภาสษ์ใว้เมื่อปีที่แล้วตอนที่ท่านแลัคณะเดินทางมาและพักอยู่กับเราที่โรงแรม