ดิฉันเป็นคนหนึ่งที่ค่อนข้างเชื่อในเรื่อง "มิตรภาพ"...
มิตรภาพที่ท้ายสุด...มีเพียงจิตวิญญาณแห่งความเป็น"มนุษย์"
ที่ไร้เงื่อนของอายุ เพศ วัย...เศรษฐฐานะ ... การศึกษา ฯลฯ
เพียงท้ายสุด...คือ "มิตรภาพที่ดีงาม"

...
ชั่วชีวิตที่ผ่านมา..."ชีวิต"...จะมีเพื่อนดีดีเสมอ..
ดี..เพราะเรามองความดีของเขา...
จวบจนมาถึงวันหนึ่ง..."มิตรภาพ" ที่ฝังอยู่ในจิตวิญญาณ...
มาถูกบิดเบือน...ไป..จนทำให้ต้องหวั่นไหว..
และลุกขึ้นมาอย่างแทบจะหมดแรง..

...
แต่ก็ได้..มือที่หยิบยื่นมา "พยุง"ไว้ให้ยืนหยัดได้อีกครั้ง...
มือ..จากเพื่อน..เพื่อนที่ไม่เคยทิ้งกัน...เสมอ...
ทำให้รู้ซึ้ง...ซึ่งคำว่ามิตรภาพที่ดีงามยิ่งขึ้น...

...
เมื่อสองสามวันก่อนพี่ชายที่ชอบคุยเรื่องความสนใจเดียวกัน "ปรัชญา..จิตแห่งพัฒนา"โทรมาคุยด้วย..ตามติดด้วยเสียงใสๆ..ของน้องโบว์ และพี่โลม...สัมผัสได้ถึงความห่วงใยแม้ช่วงสัมผัสจะมีเพียงน้อยนิด..ก็ได้มิตรภาพที่เปี่ยมล้นยิ่ง...

"ชีวิต"...ไม่เคยที่จะมีคำว่า "ไม่มีเพื่อน"...เพราะส่วนตนนั้นค่อนข้างให้ความสำคัญกับเพื่อนและมิตรภาพเสมอ..

...
เพราะความเชื่อนี้...จึงทำให้ได้พบเรื่องดีดีเสมอ
วันนี้ได้รับโปสการ์ด...จากคน "จริต" เดียวกัน..ที่ชอบคิด ฝัน และลงมือทำ พร้อมทั้งมอบความใส่ใจ ห่วงใยเสมอ...

การ์ดนี้..เขียนเรื่องเล่ามาสั้นๆ...แต่แฝงไว้ในความอบอุ่นซึ่งเปี่ยมด้วยมิตรภาพ...
ขอบคุณ...มิตรภาพ โปสการ์ด หนังสือ...และสิ่งที่ดีงาม

Note: กะว่าปลายฝนต้นหนาวนี้...สะพายกล้องแบกเป้...ถ่ายภาพเมืองปาย...และแวะเวียนไปที่ ปาย ณ ปายนา